به نقل از مهر از وبدا، پروین یداللهی دکترای تخصصی بهداشت باروری و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز گفت: افسردگی پس از زایمان، حالتی فراتر از نوسانات خلقی معمول است که اغلب علائم بیماری از 10 تا 14 روز پس از زایمان ظاهر می شود.

وی با اشاره به عوامل مختلف بروز افسردگی پس از زایمان در مادران، بیان کرد: تغییرات شدید هورمونی پس از زایمان یکی از عوامل ابتلاء به این بیماری است. جفت جنین در دوران بارداری هورمون هایی ترشح می کند که نقش مهمی در ایجاد حس آرامش و شادی دارد، اما پس از زایمان و خروج جفت، این سطح هورمون ها به شدت کاهش می یابد و همین می تواند آغازگر اختلال خلقی باشد.

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تأکید بر نقش تنش های خانوادگی، فشارهای اقتصادی، کمبود حمایت های اجتماعی و عوامل فرهنگی در تشدید علائم افسردگی، ادامه داد: مادرانی که سابقه ابتلاء به افسردگی یا دیگر اختلالات روان پزشکی دارند و یا بارداری اول را تجربه می کنند، بیشتر در معرض این نوع افسردگی قرار دارند؛ همچنین بستری طولانی مدت مادر باردار به دلیل بیماری های مزمنی همچون دیابت کنترل نشده، پره اکلامپسی، زایمان زودرس و سایر بیماری ها می تواند زمینه ساز بروز افسردگی پس از زایمان شود.

علائم هشداردهنده را جدی بگیریم!

یداللهی با اشاره به اهمیت تشخیص به موقع افسردگی پس از زایمان گفت: علائمی مانند خستگی شدید، بی خوابی یا خواب زیاد، اضطراب مداوم نسبت به سلامت نوزاد، از دست دادن انگیزه برای فعالیت های قبلی، احساس گناه، احساس بی کفایتی در نقش مادری، کاهش تمرکز و اختلال در تصمیم گیری، از جمله نشانه های افسردگی هستند که باید جدی گرفته شوند.

این متخصص بهداشت باروری، بر شناسایی زودهنگام و ارجاع به روان پزشک تاکید کرد و افزود: گفت وگو با مادر، آموزش به اعضای خانواده و آگاهی بخشی درباره این اختلال، از گام های اولیه و بسیار مؤثر برای کمک به درمان این بیماری است.

به گفته این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، درمان افسردگی پس از زایمان چندوجهی است، که شامل روان درمانی، مشاوره های فردی یا گروهی، درمان شناختی رفتاری (CBT) و دارودرمانی با تجویز روان پزشکی است.

وی استفاده از درمان های مکمل مانند پیاده روی منظم، یوگا، مدیتیشن، تمرینات تنفسی، رژیم غذایی سالم و پرهیز از مصرف مواد قندی را در بهبود حال مادر بسیار مؤثر دانست و اظهار کرد: همچنین حضور در گروه های حمایتی، مشاوره خانوادگی و دریافت حمایت عاطفی از اطرافیان، از دیگر ارکان مهم در مسیر درمان این اختلال است.

یداللهی یادآور شد: تشویق مادران به بیان احساسات بسیار مهم است. خانواده ها لازم است در این دوره، شنونده خوبی باشند، به مادر در انجام وظایف روزمره کمک کنند تا مادر فرصت کافی برای استراحت داسته باشد و همچنین به او یادآوری کنند که تنها نیست؛ حضور در جمع مادرانی که تجربه ای مشابه دارند، می تواند حس همدلی و آرامش را برای مادر فراهم کند.