به گزارش ورزش سه، روزی که مجتبی جباری تصمیم گرفت به پیشنهادهای لیگ برتری «نه» بگوید و برای مربیگری به لیگ دسته اول برود و سراغ ساختن تیمی برود که حتی اسم مشخصی نداشت، بعضی‌ها گفتند: «این یک خودکشی حرفه‌ای است! جباری با این انتخاب از سطح اول فوتبال کنار رفت. لیگ دسته اول ایران جای بازی فیزیکی است و فقط بازیکن دونده و تکل‌زنی می‌خواهد که به قول فوتبالی‌ها «بکش زیرش» بلد باشد نه فلسفه و سبک مجتبی جباری.»

وقتی تیم «شناورسازی مام وطن پی‌پُشت قشم» که فصل پیش با دشواری بسیار در لیگ دسته اول باقی ماند، زیر نظر منطقه آزاد قرار گرفت، هنوز اسناد هویتی تیم تکمیل نشده بود، نه زمین تمرینی وجود داشت، نه قراردادی ثبت شده بود و حتی لوگوی مشخصی هم نداشتند. احتمالاً هر کس دیگری با اعتبار و جایگاه جباری در فوتبال ایران بود، از ورود به چنین ماجراجویی خودداری می‌کرد. اما فوتبالیستی که در اوج جوانی همیشه کمی بیرون از قواعد معمول فوتبال می‌ایستاد، حالا با موهای جوگندمی بخشی از پروژه «جزیره قشم» شد. با ازسرگیری پروازها، سوار هواپیما شد، به قشم رفت و آنجا نشست خبری‌اش را برگزار کرد. او فهرست اولیه بازیکنانش را خواند و گفت چشم‌اندازش با این تیم نوپا، قرار گرفتن در جمع شش تیم بالای جدول است.

همان روزها به تیم او لقب «مدرسه پیرمردها» دادند. کنایه‌ای به حضور چند بازیکن باتجربه که تصور می‌شد دوران فوتبالشان رو به پایان است. بعضی‌ها هم اساساً اعتقادی به این پروژه نداشتند. تیمی که باید از صفر ساخته می‌شد، هویت پیدا می‌کرد، لباس می‌پوشید، لوگو داشت، هوادار وفادار پیدا می‌کرد و از همه مهم‌تر، فوتبال بازی می‌کرد، نه فقط برای زنده ماندن در لیگ یک، بلکه برای اینکه دیده شود!

یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵، حتی آن دسته از تماشاگرانی که ابتدا با اندکی تردید به ورزشگاه خلیج‌فارس بندرعباس آمده بودند، در پایان دیدار تیم جزیره قشم مقابل مس رفسنجان، برای دقایقی طولانی ایستادند و به افتخار نمایش جسورانه تیم مجتبی جباری، کادر فنی و بازیکنانش دست زدند. تیمی که حالا هم اسم جذابی دارد، هم هویت ملی پیدا کرده، هم لوگویش ریشه در خاستگاهش دارد و هم فوتبالی بازی می‌کند که همه را شگفت‌زده کرده است.

آن‌ها در حالی که نزدیک به ۴۰ دقیقه را ۱۰ نفره بازی کردند، موفق شدند تیم ریشه‌دار مس رفسنجان را شکست دهند. تیمی که فصل پیش در لیگ برتر بازی می‌کرد و امسال با هدایت فرشاد پیوس، بدون شکست در حوالی صدر جدول بود. گل داریوش شجاعیان، جزیره قشم را به رتبه دوم جدول رساند و جای مس رفسنجان را گرفت. ماجرا اما در جنوب ایران فراتر از نتیجه بود.

در حالی که صدای انفجار ناشی از حملات دشمنان ایران در جزیره قشم به گوش می‌رسید، هواداران تیم در اسکله بندری این پیروزی را با موسیقی محلی جشن می‌گرفتند و در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های محلی هم نوشتند که این یکی از زیباترین نمایش‌های فوتبال بندرعباس در سال‌های اخیر بود. برای تیمی که تازه دارد جای خودش را در جغرافیای فوتبال پیدا می‌کند و حالا به «فیروزه‌ای‌های فوتبال ایران» شهرت یافته، نمایش‌های موفق در طول هشت هفته باعث شد روزبه‌روز محبوب‌تر شود و جمعیتی فراتر از همه تخمین‌ها را به استادیوم کشاند.

جباری کنار زمین معمولاً با قدم‌های کوتاه راه می‌رود، نه بعد از هر سوت به سمت داور و ناظر حمله می‌کند و نه توجهی به اعتراضات پی‌درپی کادر فنی حریفان دارد- شیوه‌ای که برخی آن را تاکتیکی مؤثر در مربیگری فوتبال ایران می‌دانند- او حتی روز گذشته، وقتی مدافع کلیدی‌اش با دریافت کارت دوم از زمین اخراج شد، شاید تنها کسی در استادیوم بود که نه‌فقط به داور اعتراض نکرد، بلکه مثل هشت هفته گذشته از داوران حمایت کرد و گفت آن‌ها بدون سیستم VAR کار دشواری دارند و اگر فوتبال بهتری در کشور می‌خواهیم، لازم است بیشتر داوران را درک کنیم.

سبک فوتبال جباری متکی بر بازی مالکانه است، اما آن را در پاس دادن صرف در زمین خودی خلاصه نمی‌کند. جباری از بازیکنان می‌خواهد مالکیت را به کنترل ریتم بازی و خلق موقعیت تبدیل کنند، در دفاع منسجم و گروهی شرکت کنند و به همان اندازه که به حمله فکر می‌کنند، فضاهای ممکن برای نفوذ رقیبان را ببندند.

لیگ یک فوتبال ایران، لیگ آسانی نیست. زمین‌های ناهموار، سفرهای طولانی در شرایط دشوار این روزها، فشار فیزیکی، مسابقات پراسترس و تیم‌هایی که در غیاب پخش زنده تلویزیونی و پوشش اندک رسانه‌ای و چشم‌های ناظر، گاهی نتیجه را به هر قیمتی می‌خواهند. در چنین فضایی، انتخاب فوتبال روی زمین، گردش توپ، بازی ترکیبی و تلاش برای ساختن موقعیت، انتخابی ساده و بی‌دردسر نیست. اتفاقاً گاهی شجاعت بیشتری از بازی مستقیم و سپردن سرنوشت مسابقه به اتفاقات می‌خواهد.

همکاران مجتبی جباری کنار زمین، هادی شکوری، حسین بادامکی، محسن رحیمی، امیررضا ابراهیمی و حسام زیتونی‌نژاد هستند. آن‌ها حتی در روزهایی که مهره‌های کلیدی‌شان با مصدومیت روبه‌رو شدند و روی نیمکت تعدادی بازیکن جوان و بومی در اختیار داشتند، کماکان به فلسفه‌شان وفادار ماندند. این شاید مهم‌ترین ویژگی کار تیم جزیره قشم باشد که تلاش نکرده‌اند برای حضور در لیگ یک، شبیه برخی از رقبا شوند.

هنوز راه درازی در پیش است و لیگ دسته اول فوتبال ایران معمولاً فرساینده و پر‌تلاطم است. تیم‌ها و بازیکنان گاهی عملکردهای سینوسی از خود نشان می‌دهند، اما «جزیره قشم» تا همین امروز هم کاری کرده که کسی انتظارش را نداشت. آن‌ها شبیه «کیه‌وو» در ایتالیا، «لسترسیتی»، «برایتون» در انگلیس و «خیرونا» در اسپانیا، همه را غافلگیر کرده‌اند و بوی صعود به لیگ برتر می‌دهند، چیزی که هوادارانشان را از همین حالا هیجان‌زده کرده است، حتی وقتی هر شب صدای انفجار می‌شنوند.

«قدرت تشخیص موقعیت»، «انتخاب راه‌حل» و «دیدن فضایی که دیگران کمتر می‌دیدند»، بخشی از ویژگی‌های مهم دوران بازی مجتبی جباری بود. او این بار هم در قامت مربی، انگار به همان ویژگی‌هایش اعتماد کرده است، ویژگی‌هایی که حتی منتقدانش را هم به تحسین پسران جزیره واداشته است.