به نقل از مهر، یکی از راه های غلبه بر برخی سرطان ها، جلوگیری از شکل گیری آنها از همان ابتدا است. در همین راستا، توجه فزاینده ای به استفاده از ویتامین C برای مقابله با اختلالات خونی پیش سرطانی و سرطان های خون در مراحل اولیه معطوف شده است.

سطح ویتامین C در بدن افراد مبتلا به سرطان های خون اغلب به طور مزمن پایین است؛ از دیرباز این بحث مطرح بوده که آیا جبران کمبود این ویتامین می تواند به عنوان روشی برای درمان سرطان عمل کند یا خیر.

تاکنون، شواهد موجود در این زمینه بسیار متناقض و متفاوت بوده اند.

به منظور گردآوری داده های بیشتر- به ویژه در مورد تأثیرات ویتامین C پیش از آنکه سرطان به طور کامل شکل بگیرد- تیمی متشکل از پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ دانمارک و مؤسسه ون اندل، یک کارآزمایی بالینی فاز 2 را با شرکت 109 نفر به پایان رسانده اند.

نتایج این مطالعه نشان می دهد که مصرف روزانه 1000 میلی گرم ویتامین C (به صورت خوراکی) با کاهش 65 درصدی خطر مرگ در مقایسه با گروه دریافت کننده دارونما مرتبط بوده است.

پیتر جونز ، متخصص اپی ژنتیک از مؤسسه ون اندل، می گوید: ما بسیار هیجان زده ایم و با احتیاط خوش بین هستیم که نتایج ما بتواند روزی به روشی ساده برای بهبود مراقبت ها و پیامدهای درمانی برای افراد مبتلا به اختلالات پیش لوسمی تبدیل شود.

نرخ بقای بهتر در میان افرادی که ویتامین C مصرف می کردند، یکی از یافته های کلیدی این گزارش بود.

تمامی شرکت کنندگان در این کارآزمایی، تشخیص هایی نظیر سیتوپنی کلونال با اهمیت نامشخص (CCUS) یا بدخیمی های میلوییدی کم خطر مانند سندرم میلودیسپلاستیک (MDS) داشتند؛ شرایطی که همگی می توانند به نوعی سرطان خون سرسخت و دشوار، یعنی لوسمی میلوییدی حاد (AML) منجر شوند.

در حال حاضر، هیچ درمان شناخته شده ای برای جلوگیری از تبدیل CCUS به AML وجود ندارد. برای درمان MDS می توان از پیوند سلول های بنیادی استفاده کرد، اما این روش برای همه بیماران مناسب نیست.

بر اساس تحقیقات پیشین، مشخص شده است که ویتامین C به عنوان یک کمک کننده مهم برای آنزیم TET2 (نوعی پروتیین فعال) عمل می کند.

آنزیم TET2 می تواند با کنترل کلیدهای ژنی (تنظیم کننده های ژن)، به محافظت در برابر سلول های سرطانی کمک کند. در اختلالات خونی، نظیر آنچه در این پژوهش بررسی شده، عملکرد TET2 اغلب دچار اختلال می شود.

فرضیه این است که تأمین و حفظ سطح کافی ویتامین C باعث می شود TET2 به درستی کار کند و وظیفه خود، یعنی پیشگیری از سرطان، را به انجام برساند. البته این موضوع به طور مستقیم در این کارآزمایی اندازه گیری نشده و نیازمند تأیید در مطالعات آینده است.

استاین اولریک میکلسن ، متخصص خون شناسی از دانشگاه کپنهاگ، می گوید: ویتامین C از آن جهت اهمیت دارد که در طیف وسیعی از عملکردهای زیستی، از جمله فعالیت آنزیم هایی که عملکرد طبیعی سلول ها را تنظیم می کنند، نقش دارد.

علاوه بر نرخ بقا، در گروهی که ویتامین C دریافت کردند، تعداد کمتری از افراد به سمت ابتلا به سرطان های خون تهاجمی و پرخطر پیش رفتند (5 شرکت کننده در برابر 9 شرکت کننده). با این حال، از آنجا که مجموع شرکت کنندگان تنها 109 نفر بود، این تفاوت از نظر آماری معنادار نیست.

از دیگر نشانه های مثبت در این کارآزمایی می توان به افزایش کمتر برخی نشانگرهای زیستی التهابی (که نشان دهنده تحت فشار بودن سیستم بدن است) در مقایسه با گروه دارونما، و همچنین بازگشت سطح ویتامین C به حد طبیعی در افرادی که در ابتدا دچار کمبود این ویتامین بودند، اشاره کرد.

در مجموع، نتایج مثبت هستند و نشان می دهند که ویتامین C می تواند راهکاری نسبتاً ساده و کم هزینه برای کاهش احتمال بروز سرطان در افراد در معرض خطر بالا باشد.

با این حال، برای اظهار نظر قطعی در این باره که آیا مصرف ویتامین C می تواند خطر سرطان را کاهش دهد یا طول عمر را افزایش بخشد، انجام یک کارآزمایی بالینی بزرگ تر (فاز 3) ضروری است.