به گزارش "ورزش سه"، ژرژ پسوا سیلوا در یادداشت هفتگی خود برای نشریه آبولا نوشته است:

لحظاتی هستند که با خشونتی کاملاً تکان‌دهنده، توهم ماندگاری‌ای را آشکار می‌کنند که زیر سایه‌اش زندگی می‌کنیم. زندگی می‌تواند درست در لحظه‌ای تغییر کند که کبریتی روشن می‌شود و با یک دم ناخواسته، هر آنچه ابدی به نظر می‌رسید خاموش شود. 

آلبر کامو زمانی با اندوه گفته بود که اغلب، وحشتناک پایان نیست، بلکه سرعتی است که پرده در میانه نمایش پایین می‌آید. این پرده در زندگی خسوس دی‌میگل، که در جریان یک مسابقه فوتبال بر اثر برخوردی مرگبار با مرگ روبه‌رو شد، به شکلی تراژیک، زودهنگام و سریع پایین آمد. زندگی دروازه‌بان، خسوس اوونو نیز برای همیشه دستخوش تغییر شد.

آیا بی‌احتیاطی کرد؟ البته که کرد. مثل بسیاری دیگر در هیجان یک مسابقه. آیا قاتل است؟ می‌دانیم که نیست. همان‌طور که می‌دانیم سنگین‌ترین مجازاتی که اوونو باید تحمل کند، حتی حکم مرگ به دلیل سهل‌انگاری نیست؛ حکمی که بسیاری در اسپانیا خواستار آن هستند. چنین مجازاتی بیش از چند سال نخواهد بود. 

مجازات سنگین‌تر این است که هر روز تصویر آن صحنه در ذهنش زنده شود. هر روز از خودش بپرسد چرا آن صحنه را آن‌طور مدیریت کرد. هر روز تصور کند که اگر تنها یک ثانیه طور دیگری عمل می‌کرد، پایان ماگرا متفاوت می‌شد. هر روز شب به خواب برود و آرزو کند روز بعد بیدار شود و بفهمد همه‌چیز فقط کابوسی بوده است. هر روز در آینه نگاه کند و بداند که باعث مرگ انسانی شده است.

پیش‌تر به دلیل وظایف روزنامه‌نگاری و علاقه‌ام به آفریقا درباره خسوس اوونو خوانده بودم. او در چهار سالگی همراه خانواده گینه استوایی را ترک کرد و به سرزمین باسک رفت. در فوتبال، استعدادی زودرس از خود نشان داد، در ۱۷ سالگی برای تیم ملی به میدان رفت و خیلی زود به دروازه‌بان اصلی و قهرمان ملی تبدیل شد. اما آنچه مرا مجذوب خسوس اوونو کرد، شخصیت او بود: تأملاتش در مصاحبه‌های طولانی‌تر و صمیمانه‌تر؛ شیوه‌ای که درباره ماهیت ناسپاسانه و تنهایی‌برانگیز پست دروازه‌بانی حرف می‌زند. دروازه به استعاره‌ای از وضعیت انسان تبدیل می‌شود: زودگذری موفقیت؛ یاد گرفتن کنار آمدن با اشتباه، بی‌آنکه اجازه دهیم ما را تعریف کند؛ تمرینی روزانه برای فروتنی و رویارویی با غرور، جایی که فاصله میان قهرمان شدن یا ضدقهرمان شدن فقط کسری از ثانیه است. دروازه جایی برای تنهایی، تأمل و خودشناسی است؛ جایی که ذهن باید در برابر هیاهو خاموش بماند.

پیش از آنکه دروازه‌بان اصلی شود، روی نیمکت می‌نشست و با اندیشه‌ای رواقی، نقش فرعی خود را بی‌دلخوری می‌پذیرفت؛ از آن فرصت استفاده می‌کرد تا بهتر شود، رشد کند، صبر کردن را بیاموزد و به هم‌تیمی‌ها و تصمیم‌های مربیان احترام بگذارد. او همچنین فوتبال را شور و حرفه می‌دانست، نه هویت خود.

اوونو بارها درباره غنای چندفرهنگی بودن نیز تأمل کرده است؛ در مورد خودش، میان ریشه‌های آفریقایی و واقعیت اروپایی، با هویتی نیرومند که در سرزمین باسک آموخته است. او همچنین خود را از نظر اخلاقی موظف به قدردانی می‌داند و فشارهای فوتبال را در برابر مبارزه واقعی مردم برای بقا، نسبی می‌بیند. حالا این دیدگاه‌ها چه سودی برایش دارند؟ چگونه او را تغییر خواهند داد؟

در کسری از ثانیه، یک کبریت دو زندگی را سوزاند. خسوس دی‌میگل جانش را از دست داد. زندگی عزیزانش برای همیشه تغییر کرد و حفره‌ای بی‌انتها از فقدان به جا ماند. بی‌رحمانه است. پوچی‌ای که نمی‌توان توضیحش داد. خسوس دیگر نیز برای همیشه داغ‌دار شد.

ما فراخوانده شده‌ایم تا چیزی بیش از تماشاگران این ماجرا باشیم؛ کاری فراتر از بازنشر تصاویر و مطالبه مجازات‌های فوری انجام دهیم. ما در جایگاه تماشاگران زندگی ننشسته‌ایم. روی صحنه‌ایم. در هر مسابقه به ترکیب اصلی دعوت می‌شویم، با این آگاهی که گاهی بازی خیلی زود و ناگهانی به پایان می‌رسد. از همین‌رو باید تا جای ممکن از آنچه زندگی برای بخشیدن دارد بهره ببریم؛ راه را چنان هموار کنیم که روزی بتوانیم بگوییم «ارزشش را داشت»؛ و در هر لحظه بهترین تصمیم را بگیریم. یکی از این تصمیم‌ها، آخرین تصمیم ما خواهد بود.