به گزارش "ورزش سه"، احتمال انتقال رودری (۳۰ ساله) به بارسلونا، سناریویی را دوباره مطرح کرده که در سال‌های اخیر چندان معمول نبوده است: بازیکنی که به نظر می‌رسید مقصدش رئال مادرید خواهد بود و زمانی که همه چیز به سمت برنابئو پیش می‌رفت، در نهایت مسیر خود را تغییر می‌دهد تا پیراهن آبی‌ و اناری را در فصل آینده در رقابت‌های لالیگا بر تن کند.

این اتفاق اغلب رخ نمی‌دهد. در واقع، طی دو دهه گذشته تنها چند مورد وجود دارد که بارسا توانسته است مذاکراتی را که رئال مادرید برای مدتی روی آن کار کرده بود، تغییر دهد. فهرستی که هم کوتاه است و هم مهم و هر مورد نیز جزئیات خاص خود را دارد که بار دیگر نشان می‌دهد تا زمانی که چیزی امضا نشده باشد، هر اتفاقی می‌تواند تغییر کند.

رودری، تغییر مسیر بزرگ

از اواسط ژوئن، تقویت خط میانی اولویت اصلی بود و در والدبباس متقاعد شده بودند که اگر این ملی‌پوش اسپانیایی تصمیم به ترک منچسترسیتی بگیرد، مقصد بعدی او برنابئو خواهد بود. در نیمه اول ماه ژوئیه، تماس‌های اولیه با نمایندگان او برقرار شد و پس از جام جهانی و عملکرد درخشان او در این مسابقات، این تماس‌ها جدی‌تر شد، حتی دو طرف بر سر شرایط قرارداد نیز به توافق رسیدند.

با گذشت هفته‌ها، انتقال همچنان نهایی نشده بود و بارسلونا با قدرت وارد رقابت شد. هانسی فلیک شخصاً نقش رودری در پروژه خود را برای این بازیکن تشریح کرد و این باشگاه کاتالان در مقطع سرنوشت‌ساز مذاکرات را سرعت بخشید. تغییر مسیر نهایی زمانی رقم خورد که رودری در یکی از غیرمنتظره‌ترین انتقال‌های این پنجره، نوکمپ را انتخاب کرد، انتقالی که هنوز نیازمند نهایی شدن توافق میان دو باشگاه است.

آندره گومز، نزدیک‌ترین نمونه

اگر موردی واقعاً قابل مقایسه با رودری وجود داشته باشد، آن مورد آندره گومز است. این هافبک به‌ تازگی با پرتغال قهرمان اروپا شده بود و عملکرد درخشانش توجه باشگاه‌های سراسر اروپا را جلب کرده بود، اگرچه به نظر می‌رسید رئال مادرید در این رقابت پیشتاز است. از ابتدای ژوئیه، زین‌الدین زیدان موافقت خود را با این انتقال اعلام کرده بود و ژرژ مندز به‌ طور مداوم با رئال مادرید و والنسیا در حال مذاکره بود تا راه‌ حلی پیدا کند که رضایت همه طرف‌ها را به همراه داشته باشد.

در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶، مارکا و دیگر رسانه‌ها به این نتیجه رسیده بودند که رئال مادرید دست بالا را دارد. والنسیا حدود ۶۵ میلیون یورو می‌خواست و حتی بررسی گنجاندن این بازیکن در این معامله را نیز در نظر داشت، شرایطی که رئال مادرید آنها را بیش از حد سنگین می‌دانست و در نهایت باعث توقف مذاکرات شد.

در همین زمان بود که بارسلونا وارد ماجرا شد. لوئیس انریکه شخصاً برای جذب این بازیکن اصرار کرد، روبرت فرناندز مذاکرات را سرعت بخشید و تنها طی چند روز، شرایط کاملاً تغییر کرد. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۶، بارسا رسماً از جذب او با مبلغ ثابت ۳۵ میلیون یورو به‌ علاوه ۲۰ میلیون یورو پاداش خبر داد و یکی از بزرگ‌ترین چرخش‌های داستانی آن پنجره نقل‌ و انتقالاتی رقم خورد.

نیمار و دو سال مبارزه برای رسیدن به نتیجه

کمتر انتقالی به اندازه انتقال نیمار نماد رقابت پشت پرده بارسا و مادرید است. مدت‌ها پیش از ورود این بازیکن برزیلی به اروپا، فلورنتینو پرز جذب او را به یک هدف استراتژیک تبدیل کرده بود. رئال مادرید از نوامبر ۲۰۱۱ حمله بزرگی را برای جذب او از سانتوس آغاز کرد و با پیشنهاد مالی بالاتر از بارسلونا وارد عمل شد و برای ماه‌ها مذاکرات خود را هم با این باشگاه برزیلی و هم با نمایندگان این بازیکن ادامه داد؛ نمایندگانی که حتی او را برای انجام معاینات پزشکی نیز برده بودند.

در حالی که رئال مادرید برای نهایی کردن این انتقال روی منابع مالی خود حساب می‌کرد، بارسلونا استراتژی کاملاً متفاوتی در پیش گرفت. ساندرو روسل و رائول سانلی برای مدتی در سکوت روی این انتقال کار کرده بودند و در پایان سال ۲۰۱۱ موفق شدند با نمایندگان این بازیکن به یک توافق اولیه دست پیدا کنند که به این باشگاه کاتالان در زمان ترک برزیل توسط این بازیکن، موقعیتی ممتاز می‌داد.

این رقابت در تمام سال ۲۰۱۲ ادامه پیدا کرد. رئال مادرید همچنان با پیشنهاد مالی بالاتر فشار می‌آورد و حتی به این باور رسیده بود که در نهایت عامل مالی تعیین‌کننده خواهد بود. با این حال، بارسلونا مطمئن بود که خواست خود این بازیکن به سود آنهاست. این حماسه در ماه مه ۲۰۱۳ به اوج رسید. در روز ۲۵ مه، سانتوس اعلام کرد که آماده مذاکره بر سر انتقال است و هر دو باشگاه رئال مادرید و بارسلونا پیشنهادهای نهایی خود را ارائه کردند.

تنها ۲۴ ساعت بعد، در ۲۶ مه، نیمار رسماً اعلام کرد که برای بارسلونا بازی خواهد کرد. او سال‌ها بعد اعتراف کرد که پیشنهاد مالی رئال مادرید بیشتر بوده است و حتی آن را یک «چک سفید امضا» توصیف کرد، اما در نهایت پروژه ورزشی و فرصت هم‌تیمی شدن با لئو مسی را در اولویت قرار داد.

داوید ویا، قیمت و فرصتی که یک سال بعد ایجاد شد

بازگشت فلورنتینو پرز به ریاست رئال مادرید در ژوئن ۲۰۰۹ بازار نقل‌ و انتقالات را متحول کرد. پس از جذب کاکا و کریستیانو رونالدو، هدف بزرگ بعدی داوید ویا بود که پس از یورو ۲۰۰۸ و چند فصل درخشان در والنسیا، خود را به‌ عنوان بهترین مهاجم اسپانیایی آن مقطع تثبیت کرده بود. در ژوئن و ژوئیه ۲۰۰۹، رئال مادرید مذاکرات فشرده‌ای با والنسیا انجام داد. مارکا در صفحات اول متعدد خود این انتقال را پوشش می‌داد و برای هفته‌ها نام ویا با پروژه جدید رئال مادرید گره خورده بود.

هدف این بود که در کنار کریستیانو رونالدو یک خط حمله رؤیایی شکل بگیرد، اما این مذاکرات هرگز به نتیجه نرسید. والنسیا که در شرایط مالی نامناسبی قرار داشت به فروش نیاز داشت اما حاضر نبود قیمت ستاره خود را کاهش دهد و مبلغی بالاتر از ۴۰ میلیون یورویی را مطالبه کرد که رئال مادرید آماده پرداخت آن بود. این انتقال در نهایت منتفی شد و ویا یک فصل دیگر در مستایا ماند.

این اتفاق فرصتی غیرمنتظره برای بارسلونا ایجاد کرد. با توجه به این که زلاتان ابراهیموویچ بسیار پایین‌تر از سطح مورد انتظار ظاهر شده بود، پپ گواردیولا مهاجمی با تحرک، توانایی گلزنی و تجربه می‌خواست. بارسا در بهار ۲۰۱۰ مذاکرات را از سر گرفت و توافق خیلی سریع نهایی شد. در ۱۹ مه ۲۰۱۰، بارسلونا رسماً از جذب داوید ویا با مبلغی در حدود ۴۰ میلیون یورو خبر داد. تنها یک سال پس از این که این مهاجم به پیوستن به برنابئو بسیار نزدیک شده بود، در نهایت به عضوی از تیمی تبدیل شد که قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در ومبلی شد و همراه با بارسلونا هشت جام به دست آورد.

دنی آلواز، یک سال پر فراز و نشیب

مدت‌ها پیش از این که دنی آلوز به یک اسطوره در نوکمپ تبدیل شود، او نیز به پیوستن به رئال مادرید بسیار نزدیک بود. این بازیکن برزیلی زمانی که برای سویا بازی می‌کرد، با اختلاف بهترین مدافع راست مورد توجه اروپا بود و این باشگاه مادریدی نیز برای مدتی شرایط او را به‌ دقت زیر نظر داشت. از تابستان ۲۰۰۷، رامون کالدرون و پردراگ میاتوویچ تماس‌های اولیه را با سویا برای بررسی امکان جذب او آغاز کردند، انتقالی که در بهار ۲۰۰۸ بار دیگر وارد مرحله جدی‌تری شد.

رئال مادرید برای ماه‌ها با خوزه ماریا دل نیدو مذاکره کرد اما همواره با یک مانع غیرقابل عبور مواجه بود: قیمت. رئیس سویا حاضر نبود از خواسته‌های مالی خود کوتاه بیاید و پیشنهادهای مختلف این باشگاه مادریدی را رد کرد چون معتقد بود بازار در نهایت مبلغی را که او برای بازیکنش منصفانه می‌دانست پرداخت خواهد کرد.

در همان تابستان، پپ گواردیولا وارد ماجرا شد. سرمربی تازه‌ وارد بارسلونا، آلوز را به اولویتی مطلق برای متحول کردن این تیم از سمت راست تبدیل کرد. برخلاف رئال مادرید، بارسا با شرایط مالی سویا موافقت کرد و در دوم ژوئیه ۲۰۰۸ انتقال او را با مبلغی در حدود ۳۲ میلیون یورو به‌ علاوه پاداش‌ها نهایی کرد، رقمی که در آن زمان یک رکورد برای انتقال یک مدافع محسوب می‌شد.

منبع: مارکا