ماجرا معمولاً از یک وعده شیرین شروع می شود؛ با ما همکاری کن، درآمدت چند برابر می شود و خیلی زود به استقلال مالی می رسی. اما وقتی جوان وارد این مسیر می شود، تازه متوجه می شود که باید ابتدا مبلغ قابل توجهی صرف خرید محصولات شرکت کند. بعد هم برای رسیدن به درآمد وعده داده شده، مدام افراد جدیدی را وارد مجموعه کند، افرادی که آن ها هم باید همان خرید اولیه را انجام دهند و همین چرخه بارها و بارها تکرار شودضمن اینکه به دنبال مشتری برای محصولات خریداری از شرکت باشد.

شاید از نظر قانونی این شرکت ها مجوز فعالیت داشته باشند، اما سؤال اینجاست؛ آیا هر کاری که مجوز دارد، الزاماً به نفع مردم و جامعه هم هست؟

واقعیت این است که بسیاری از جوانان، به امید ساختن آینده ای بهتر، ماه ها و حتی سال ها از بهترین دوران زندگی خود را صرف فعالیت در چنین مجموعه هایی می کنند. گاهی روابط دوستانه و خانوادگی هم تحت تأثیر قرار می گیرد، چون همه اطرافیان به چشم یک زیرمجموعه احتمالی دیده می شوند. در پایان نیز بسیاری از این افراد نه به درآمدی که وعده داده شده می رسند و نه سرمایه و زمانی که از دست داده اند، جبران می شود.

هیچ کس مخالف کسب وکار سالم و قانونی نیست؛ اما اگر شیوه جذب افراد، وعده های اغراق آمیز و تمرکز بیش از حد بر عضوگیری، باعث شود جوانان سرمایه، وقت و امیدشان را از دست بدهند، دیگر نمی توان به سادگی از کنار این موضوع گذشت.

امروز انتظار مردم از دستگاه قضایی و نهادهای نظارتی این است که با دقت بیشتری عملکرد این گونه شرکت ها را بررسی کنند. اگر در پوشش یک فعالیت قانونی، حقوق مردم تضییع می شود یا جوانان با وعده های غیرواقعی به این مسیر کشانده می شوند، باید با آن برخوردی قاطع و بازدارنده صورت گیرد.

جوانان این سرزمین به فرصت های واقعی برای کار، تولید و پیشرفت نیاز دارند نه وعده هایی که در نهایت، سود اصلی آن نصیب عده ای محدود می شود و هزینه اش را هزاران جوان با از دست دادن زمان، سرمایه و انگیزه خود می پردازند.