به نقل از ایسنا، جمله تلویزیون را خاموش کن؛ مغزت را می پوساند! دهه هاست که در خانه ها تکرار می شود. اگرچه پوسیدگی ممکن است اصطلاح خیلی تندی به نظر برسد، اما پژوهشگران دریافته اند که این حس کلی می تواند تا حدودی درست باشد.

به نقل از مدیکال اکسپرس، اخیراً مشخص شده است افرادی که در میانسالی اغلب تلویزیون تماشا می کردند، بعدها علائمی را مانند حجم کمتر نواحی مرتبط با حافظه، لوب های پیشانی و پس سری کوچک تر و آسیب ماده سفید مرتبط با پیری، خطر سکته مغزی، زوال شناختی و زوال عقل نشان داده اند.

دیوید ریچلن (David Raichlen)، استاد علوم زیستی و انسان شناسی دانشگاه جنوب کالیفرنیا (USC) و پژوهشگر ارشد این پروژه، گفت: سال ها است که ما بر میزان نشستن افراد تمرکز کرده ایم. یافته های ما نشان می دهند که باید به کارهایی که آنها هنگام نشستن انجام می دهند نیز توجه کنیم.

این یافته ها فقط به دلیل ماهیت بی تحرکی هنگام تماشای تلویزیون نبودند. این پژوهش نشان داد که سایر انواع فعالیت های بدون تحرک، چنین ارتباطی ندارند و این نشان می دهد کاری که شخص هنگام نشستن انجام می دهد، ممکن است بیشتر از آنچه پیشتر تصور می شد، اهمیت داشته باشد.

پژوهشگران داده های حدود 1700 بزرگسال با میانگین سنی 53 سال را که بین سال های 1987 تا 1989 در پژوهش خطر تصلب شرایین در جوامع (ARIC) ثبت نام کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. پژوهش ARIC یک پژوهش بلندمدت روی جمعیت آمریکا است که به بررسی سلامت قلب و عروق و مغز می پردازد.

از شرکت کنندگان پرسیده شد که چند وقت یک بار در مقیاسی از هرگز/به ندرت تا خیلی وقت ها در اوقات فراغت خود تلویزیون تماشا می کنند و چه مدت از روز کاری خود را می نشینند.

بیش از دو دهه بعد، شرکت کنندگان تحت ام آرآی مغز قرار گرفتند. در مقایسه با افرادی که گزارش دادند هرگز یا به ندرت تلویزیون تماشا می کنند، افرادی که اغلب تلویزیون تماشا می کردند، تفاوت های ساختاری گسترده ای را در سراسر مغز نشان دادند.

پژوهشگران حجم های کوچکتری را در مناطقی که با علائم اولیه بیماری آلزایمر مرتبط هستند و حجم های بالاتری از حد تراکم ماده سفید را که شاخصی از بیماری رگ های خونی کوچک مغز مرتبط با زوال شناختی و زوال عقل است، یافتند. همچنین این شرکت کنندگان، لوب های پس سری و پیشانی کوچکتری داشتند؛ مناطقی که با پردازش بصری و عملکرد اجرایی مرتبط هستند. حتی زمانی که پژوهشگران عواملی مانند فعالیت بدنی، دیابت، شاخص توده بدنی، سیگار کشیدن و مصرف الکل را کنترل کردند، این تفاوت ها همچنان پابرجا بودند.

نکته قابل توجه این است که پژوهشگران برای میزان تماشای تلویزیون به داده های خودگزارش شده تکیه کردند و این می تواند نسبت به ردیابی زمانی، دقت کمتری داشته باشد.

یک نکته دیگر این است که به نظر نمی رسد عنصر کم تحرکی هنگام تماشای تلویزیون، عامل اصلی این تغییرات باشد.

کسانی که گزارش دادند زمان زیادی را در محل کار خود به نشستن می گذرانند، در واقع لوب های پیشانی و پس سری بزرگتری داشتند و حجم ماده سفید مغزشان کمتر بود که نشان دهنده سلامت مغزی بهتر آنها نسبت به کسانی است که برای تماشای تلویزیون می نشینند. پژوهشگران می گویند که این می تواند به دلیل ماهیت محرک فکری بسیاری از مشاغل نیازمند نشستن باشد.

به نظر می رسد مردان در برابر این تغییرات آسیب پذیرتر هستند. هنگامی که اسکن های ام آرآی براساس جنسیت جدا شدند، پژوهشگران دریافتند که بیشتر تغییرات مغز، چه در اثر تماشای تلویزیون و چه در اثر نشستن های شغلی، در مردان مشاهده شده است.

چنین یافته هایی نشان می دهند که هنوز باید تحقیقات بیشتری درباره این موضوع پیچیده انجام شود. با وجود این، ممکن است در نهایت شاهد رویکرد متفاوتی در راهنمایی های بهداشتی درباره فعالیت های کم تحرک باشیم. به عنوان مثال، پزشکان ممکن است به جای این که فقط بیماران را به حرکت بیشتر هدایت کنند، کاهش زمان تماشای تلویزیون و افزودن فعالیت های شناختی جذاب را برای زمانی که می نشینند، توصیه کنند.

ناتان فتر (Natan Feter) از پژوهشگران این پروژه گفت: ما اغلب مردم را تشویق می کنیم که زمان زیادی را صرف نشستن نکنند، اما متخصصان ممکن است بخواهند این توصیه را گسترش دهند تا فعالیت های انجام شده در حالت نشسته را نیز شامل شود، زیرا به نظر می رسد این فعالیت ها تأثیرات متمایزی بر سلامت مغز دارند.