به گزارش "ورزش سه"، لئو مسی آرزو داشت این یکشنبه پس از قهرمانی در قطر ۲۰۲۲ در فینال مقابل فرانسه در ضربات پنالتی، دومین ستاره قهرمانی جهان را به دست آورد. اما این بار اسپانیا در مسیر او قرار گرفت و همان‌طور که مسی اولین فینال جام جهانی خود را در برزیل ۲۰۱۴ به خاطر گل ماریو گوتزه به آلمان باخت (۱ بر ۰)، در سومین فینال خود نیز شکست خورد (۱ بر ۰ با گل فران تورس).

با وجود تمام رکوردهایی که او در این جام جهانی شکست و با وجود اینکه لئو، مثل همیشه خودِ او، مسیر رسیدن آرژانتین به این فینال را هموار کرد، این تیم ملی اسپانیا بود که قهرمان جهان شد.

مسی، افسانه افسانه‌ها و اسطوره مطلق، نتوانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. لامین یامال برای دلداری دادن به سمت او رفت. لئو هم قبل از دریافت مدال نایب‌قهرمانی گریه کرد و هم بعد از آن، زمانی که شاهد اهدای جام به اسپانیا بود. او در مسیر رفتن به تونل رختکن نیز همچنان اشک می‌ریخت.

بله، کاپیتان تیم ملی پس از شکست در فینال از نظر روحی فرو ریخت و در نهایت با نگاه به تمام تماشاگران آرژانتینی، تصویری کاملاً متفاوت با سال ۲۰۱۶ را ثبت کرد.

هرچند فلاش دوربین‌ها در این بعدازظهر روی تیم ملی اسپانیا و بالا بردن جام جهانی برای دومین بار در تاریخ تمرکز داشت، اما تصویری که مطمئناً در ذهن همگان ماندگار خواهد شد، تصویری است که لیونل مسی پس از شکست بسیار تلخ آرژانتین در فینال از خود به یادگار گذاشت.

ماجرا از این قرار است که شماره ۱۰ به محض دریافت مدال نقره از دست دونالد ترامپ، نتوانست جلوی ناامیدی خود را بگیرد و زیر گریه زد. درست همان‌طور که در کوپا آمریکا ۲۰۱۶ پس از فینال با شیلی رخ داد، کاپیتان فرو ریخت. اما این بار قضیه متفاوت بود.

لئو برخلاف ده سال پیش که در همین ورزشگاه به تنهایی روی نیمکت ذخیره‌ها نشسته بود، تمام غرور خود را نشان داد و روبروی تماشاگران آرژانتینی ایستاد؛ تماشاگرانی که متقابلاً اسطوره خود را در حالی که اشک می‌ریخت، به شدت تشویق کردند.

لئو با رفتاری کاملاً بزرگ‌منشانه، چیزی که خود لیونل اسکالونی نیز بعد از بازی با این جمله به آن اشاره کرد که «نشان دادیم در شکست هم بزرگ هستیم»، با مدال خود در قوس محوطه جریمه ایستاد و تمام اعضای تیم نیز به او ملحق شدند.

کاپیتان به عنوان یک رهبر بزرگ، بار دیگر مسیر را نشان داد و هم‌تیمی‌هایش نیز یکی‌یکی به او ملحق شدند. با طنین‌انداز شدن فریاد «لئو، لئو» از سوی سکوها، تمام بازیکنان آرژانتینی با مدال نقره بر سینه در زمین ماندند و از تلاش و حمایت تماشاگران قدردانی کردند.

علاوه بر گریه‌های مسی که تقریباً تمام قاب‌های تصویری را به خود اختصاص داده بود، رودریگو دپل و نیکولاس اوتامندی نیز اشک ریختند؛ دو رهبر دیگر تیم که در مواجهه با تماشاگران به خاطر باخت در فینال از نظر روحی فرو ریختند و کاپیتان را همراهی کردند.

مسی، و حالا چه؟

با شکست در فینال، درها به روی خداحافظی او از تیم ملی آرژانتین باز می‌شود. او در جام جهانی بعدی ۴۳ ساله خواهد بود. او در دیدار فینال نمایش کم‌فروغی داشت.

پس از ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل، یک جام جهانی، دو کوپا آمریکا، یک فینالیسیما و فراز و نشیب‌های بی‌شمار، که برخی از آن‌ها بسیار تند و برخی دیگر ملایم‌تر بودند، مسی به ایستگاهی رسیده است که می‌تواند آخرین ایستگاه در مسیر پرماجرای او با آرژانتین باشد. هرچند هنوز چیزی تایید نشده است، اما خداحافظی بدون جام از این دوره مسابقات، می‌تواند به معنای وداع همیشگی او با تیم ملی کشورش باشد.

بازی او کم‌فروغ بود، هرچند همیشه این خط برای حریف وجود داشت که او در هر صحنه‌ای می‌تواند سرنوشت بازی را رقم بزند. او در تمام لحظات مسابقه به خوبی تحت مراقبت بود. او را از محوطه جریمه و مالکیت توپ دور نگه داشتند و به طور کامل مهارش کردند.

مسی ۳۹ ساله است و در جام جهانی بعدی ۴۳ ساله خواهد شد. این سن برای یک بازیکن افسانه‌ای بسیار زیاد به نظر می‌رسد. البته کوپا آمریکا ۲۰۲۸ به او نزدیک‌تر است. همه چیز به میزان آمادگی بدنی و انگیزه او بستگی دارد تا مشخص شود آیا باز هم او را در ترکیب آلبی‌سلسته خواهیم دید یا خیر؛ تیمی که او را به جایگاهی رساند که هرگز تصورش هم نمی‌شد.

شش جام جهانی این شماره ۱۰، درست مانند شش جام جهانی کریستیانو رونالدو، دیگر به تاریخ پیوسته است، چرا که پیش از این هیچ‌کس به این تعداد دوره نرسیده بود. او همچنین رقابتی افسانه‌ای را برای تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ این مسابقات پشت سر گذاشت. او در طول تورنمنت از رکورد کلوزه عبور کرد و پس از آن در صدر جدول باقی ماند تا اینکه ضربه نهایی از سوی امباپه وارد شد؛ کسی که از بازی رده‌بندی برای سوم و چهارمی استفاده کرد تا در جدول گلزنان از او پیشی بگیرد: ۲۲ گل در برابر ۲۱ گل.

به هر حال، مسی می‌تواند به آنچه برای کشورش انجام داده است بسیار افتخار کند، هرچند که شروع این مسیر به شدت تلخ بود. ناکامی‌های کسی که از نظر بسیاری بهترین بازیکن تمام دوران‌هاست، از سال ۲۰۰۶ و در اولین جام جهانی او آغاز شد؛ زمانی که پکرمن در بازی حذف مقابل آلمان به او بازی نداد، آن هم در حالی که در دیدار قبلی مقابل صربستان درخشش خیره‌کننده‌ای داشت.

آنچه بعد از آن آمد حتی بدتر بود. بحث و جدل‌های ملی در آرژانتین درباره جایگاه او در تیم ملی، رفته‌رفته او را فرسوده کرد. برای او سخت بود که همان بازیکن بارسا باشد و علاوه بر این، این بدشانسی را داشت که چهار فینال پیاپی را از دست بدهد: فینال‌های کوپا آمریکا در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ و فینال جام جهانی ۲۰۱۴. زمانی در سال ۲۰۱۶ فرا رسید که او دیگر تحمل نکرد و از تیم ملی خداحافظی کرد.

خوشبختانه او تصمیمش را تغییر داد و وضعیت را دگرگون کرد، که این موضوع تا حدودی به خاطر اسکالونی بود که او را بهتر از هر کسی درک کرد و هافبک‌هایی را در کنارش قرار داد که به او کمک کنند. نقطه عطف این مسیر، قهرمانی در کوپا آمریکا در ورزشگاه ماراکانا در سال پاندمی بود. پس از آن فینالیسیما و از همه مهم‌تر جام جهانی قطر فرا رسید؛ همان خاری که در چشم او بود و سرانجام توانست آن را بیرون بکشد.