روزنامه اطلاعات در یادداشتی آورده است: مخالفت ابتدایی و سپس کارشکنی تل آویو علیه تفاهم نامه ایران و آمریکا و پول پاشی برای عقیم ماندن آن، نقطه عینی این برداشت است که نشان می دهد، این رژیم در خوشبینانه ترین حالت، قادر نیست بدون تنش و جنگ چندان دوام بیاورد، بطوری که اگر دشمنی با ایران نبود، قطعاً امروز یا با ترکیه یا پاکستان و یا با دیگر کشورهای منطقه در تنش و درگیری بسر می برد. برای توضیح بیشتر بد نیست، بند یک تفاهم نامه را فارغ از خوب و بد یا درست و غلط بودن آن مرور کنیم.

براساس متن منتشره در شبکه سی ان ان و سایت صبح مجلس، در همان بند اول، بر پایان جنگ در همه جبهه ها تاکید می شود؛ جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا، به همراه متحدان خود در جنگ جاری، با امضای این یادداشت تفاهم پایان فوری و دائمی جنگ را در تمامی جبهه ها، از جمله لبنان، اعلام می کنند و متعهد می شوند که از این پس هیچ اقدام خصمانه ای علیه یکدیگر انجام ندهند... در حقیقت، اجرای بند اول تفاهم نامه، می توانست متضمن آرامش و ثبات منطقه باشد که اگر اسراییلی ها خواهان آن می بودند، قطعاً برای اجرایی شدن کامل آن می بایست تلاش می کردند، نه اینکه به گفته جی دی ونس معاون ترامپ، برای نابودی و ناکامی آن پول پاشی کنند.

فعلاً آنها با استناد به اظهارات ونس، با استفاده از تمامی ظرفیت هایشان در آمریکا، منطقه و شاید حتی در نقاطی که باورش سخت باشد، توانسته اند، باردیگر بحران در روابط ایران و آمریکا را شعله ور کنند؛ آن هم به اتکای ذخایر ثروت لابی یهود در جهان! آنها، نبض رسانه ای را در جهان در اختیار دارند، بر بازار سرمایه از طریق صندوق ها و بانک های بین المللی مسلط هستند و اندیشکده هایی را در آمریکا و اروپا مدیریت می کنند که به جای تحلیل و راهکارهایی برای نجات جهان، سم تولید می کنند. این را امروزه جهان بخصوص جهان غرب تا حدودی درک کرده است که اسراییلی ها اجازه نمی دهند خاورمیانه به سمت صلح، امنیت و ثبات تغییر ریل دهد. تنش ها و التهابات و جنگ های دائمی، مانند اکسیژنی می ماند که اسراییل با آن نفس می کشد.

اسراییل آن بند اول تفاهم نامه را نپذیرفت و آن را به دونالد جی ترامپ که معلوم نیست چرا این همه از نتانیاهو وحشت دارد!؟، تفهیم کرد که همان یک بند، نفس اسراییل را می گرفت. اکنون جامعه آمریکا هم دارد رفته رفته به این موضوع آگاهی می یابد و یا مساله آگاهی ها به صحنه علنی منتقل می شود. ماجرای اختلافات جی دی ونس با جنگ سالاران نشسته در کنگره و سنا و مجموعه جمهوری خواهان، نمود و نشانه ای از شروع این مسیر است که می توان آن را یک کارزار دانست، نه یک جنگ زرگری!

رژیم اسراییل با پول پاشی و خرید سیاستمداران فاسد در آمریکا، نه تنها اجازه نمی دهد خاورمیانه به آرامش برسد، بلکه در حذف و جابجایی ها و عمده سیاستگذاری های کلان واشنگتن هم دخالت دارد و اما نکته بد ماجرا اینکه هزینه این مداخلات و شرارت ها را از محل مالیات آمریکایی ها تامین می کند. دعوای این روزها در راهروهای کنگره و یا در سالن های اجتماعات جمهوری خواهان، بر خلاف نظرات بدبینانه، امری واقعی و در حال رخ دادن است، چرا که بوی فساد دخالت های صهیونیست های افراطی، هیات حاکمه آمریکا را فراگرفته است.

به همین دلیل حتی در بدبینانه ترین حالت، دعوای اخیر ونس با جنگ سالاران جیره خوار نتانیاهو در حزب جمهوری خواه و یا کنگره آمریکا را نمی توان باور نکرد. واقعیت این است که در جنگ جاری میان آمریکا و ایران، بازیگران زیادی نقش آفرینی می کنند. بازیگرانی هم هستند که تنها نقش مهره روی صفحه را دارند و هر کدام به دنبال منافع خود؛ از مسکو و پکن تا آنکارا و ریاض و قاهره و برخی کشورهای مینیاتوری منطقه، همگی به اندازه وزن خود در صحنه حضور دارند. در این میان، اسراییل در حال نفس کشیدن است و از هر برگی که به شعله ورتر شدن آتش جنگ کمک کند، در تلاش است بخوبی بهره بگیرد.