اسماعیل یغمایی هم اکنون در کما به سر می برد. او نزدیک به 6 دهه از عمر خود را وقف پژوهش، کاوش و پاسداری از میراث فرهنگی این کشور کرده است.

به گزارش ایسنا، یغمایی از آخرین بازمانده های نسل باستان شناسان ایرانی است که دهه 1340 و 1350 خورشیدی پا به عرصه کاوش های میدانی گذاشتند و با سال ها تلاش، بخش ارزشمندی از تاریخ و تمدن کهن ایران را از دل خاک بیرون کشیدند. او دلباخته و شیفته تمدن و فرهنگ ایرانی است و عمر خود را در راه شناخت، حفاظت و معرفی میراث تاریخی ایران سپری کرد.

تصویر اندوهگین و اشک بار او پس از مشاهده بی مهری ها و تخریب آثار تاریخی به سرعت در فضای مجازی دست به دست شد و تبدیل به نمادی از غیرت و دغدغه و دلسوزی برای میراث کشور تبدیل شد.

اسماعیل یغمایی اینک در یک بیمارستان دولتی بستری است و علاقمندان و دوستداران تاریخ و میراث فرهنگی کشور، چشم انتظار بهبود وضعیت این سرمایه گرانقدر باستان شناسی کشور هستند.

اسماعیل یغمایی که سرپرست بسیاری از کاوش های باستان شناسی در مناطق مختلف ایران بوده، متولد شهریورماه 1320 است و تحصیلات تکمیلی خود را در دانشکده باستان شناسی و هنر دانشگاه تهران گذرانده است. یغمایی در اردیبهشت 1346 در ادارهٔ باستان شناسی کل کشور استخدام شد و از آن تاریخ به بعد، به عنوان سرپرست در شمار زیادی از کاوش های باستان شناسی در ایران همکاری کرد. او تاکنون در هیأت کاوش و بررسی محوطه هایی از هفت تپه خوزستان، تپه چغاگاوانه اسلام آباد غرب، شوش و شهر سوخته، مرودشت و کرمانشاه و گوشه شمال باختری ایران، گرگان، دشت قزوین، کرمان و کنگاور حضور داشته است.

شوش: کاوش های باستان شناسی در شهر پانزدهم دوره عیلام میانی ، گیسوان هزارساله: گوشه هایی از خاطرات یک باستان شناس ، آن قصر که جمشید...: پژوهشی در پیشینه شناسی تخت جمشید ، نقاط امن و وقتی که بچه بودم از جمله کتاب های اسماعیل یغمایی است که تاکنون منتشر شده است.