به گزارش "ورزش سه"، آیا متوجه این جزئیات شدید؟ آن‌ها به آرژانتین کمک کردند تا در دقایق پایانی یک نیمه‌نهایی خاطره‌انگیز بازی را مقابل تیم ملی انگلیس برگردانند.

سه تصویر تقریباً کل داستان صعود را در بازی حماسی آرژانتین و تیم ملی انگلیس که با نتیجه ۲ بر ۱ به پایان رسید، روایت می‌کنند. فراتر از کیفیت‌های فنی و جابجایی‌های تاکتیکی، چند جزئیات دیگر این آمریکایی‌های جنوبی را به فینال فرستاد که در ادامه به تفصیل آمده است.

آرژانتین پس از یک بازی خاطره‌انگیز دیگر در فینال جام جهانی حضور دارد. هیجان و تعلیق در هر مرحله حذفی همراه قهرمانان بود: «پیروزی ۳ بر ۲ مقابل کیپ‌ورد در وقت‌های اضافه، برد ۳ بر ۲ مقابل مصر پس از نتیجه ۲ بر ۰ تا دقیقه ۸۰ و پیروزی ۳ بر ۱ مقابل سوئیس باز هم در وقت‌های اضافه».

و حالا این برد شیرین ۲ بر ۱ مقابل تیم ملی انگلیس، یک دلیل جدید دیگر بر این است که آرژانتین هیچ تیم بزرگی را شکست نمی‌دهد و به هر حال داورها هوای آن را دارند؛ البته که این‌طور نیست.

فراتر از جو، ریتم و تنش، سه لحظه در این نبرد در آتلانتا همه را تحت تاثیر قرار داد

۱. سرود ملی. آیا تا به حال کسی را دیده‌اید که سرود ملی را با این همه شور و حرارت بخواند؟ تصاویر مسی، اسکالونی و ده‌ها هزار آرژانتینی دیگر که با تمام وجود فریاد می‌زدند تا صدای هو کردن هواداران تیم ملی انگلیس را خاموش کنند و به آن‌ها نشان دهند که هم برای فوتبال و هم برای جنگیدن آماده هستند، کاملاً هیپنوتیزم‌کننده بود؛ چیزی شبیه به چالش‌های فضای مجازی که می‌گوید: «بیایید بچه‌ها، دعوا داریم».

لحظه سرود ملی آن‌قدر جذاب و عمیق بود که نزدیک بود در گوگل به دنبال متن آن بگردیم تا با آن‌ها هم‌خوانی کنیم؛ آماده بودیم که خودمان را کمی آرژانتینی معرفی کنیم.

«بگذارید تاج‌گذاری‌شده با افتخار زندگی کنیم یا سوگند یاد کنیم که با افتخار بمیریم». یعنی: «یا با افتخار زندگی کنیم یا با افتخار بمیریم». نیم ساعت پایانی دقیقاً همین‌طور بازی شد، این‌طور نیست؟ بازی به گونه‌ای بود که انگار مسئله مرگ و زندگی در میان است.

۸۸ درصد مالکیت توپ برای آرژانتین بین دقیقه ۵۵ یعنی زمانی که تیم ملی انگلیس بازی را ۱ بر ۰ کرد و دقیقه ۹۲ زمانی که لائوتارو مارتینز گل دوم را به ثمر رساند، ثبت شد.

۲. نسل لوس و زودرنج. دقیقه ۹۲ است و سونامی آلبی‌سلسته به معنای واقعی کلمه بازیکنان تیم ملی انگلیس را خفه می‌کند. برای مقاومت به تمام منابع انرژی و فداکاری نیاز است.

مک‌آلیستر توپ را به تیرک می‌کوبد و توپ به گوشه محوطه جریمه بزرگ می‌رود، جایی که جد اسپنس ۲۵ ساله و تنومند در یک نبرد ساده با مسی ریزاندام برخورد می‌کند. درست در همان لحظه غریزه کل نسل زد در این بازیکن انگلیسی فعال می‌شود: «او ناله می‌کند و به دنبال کمی دلسوزی می‌گردد، درد دارم، درد دارم، زندگی سخت است، یکی به من کمک کند، دیگر نمی‌توانم این فشار را تحمل کنم». در مقابل، مسی که به مرز ۴۰ سالگی رسیده است و یک نسل هزاره به شمار می‌رود، روی پاهای خود می‌ایستد، متمرکز و مصمم برای به پایان رساندن کار تلاش می‌کند، به سمت توپ می‌دود و آن را پس می‌گیرد.

اسپنس که مشغول لوس‌بازی بود، فضای زیادی را خالی گذاشت و آن بازیکن باتجربه نیز فرصت را غنیمت شمرد: «او یک ارسال بی‌نقص برای لائوتارو فرستاد و بازی ۲ بر ۱ شد تا جام باز هم به خانه نرود».

۳. بلندقامت اما بی‌ثمر. در همان دقیقه ۹۲، ارسال بی‌نقص مسی از بالای سر مدافعان بلندقامت تیم ملی انگلیس در محوطه جریمه عبور کرد. پنج مدافع در محوطه شش قدم ایستاده بودند که میانگین قد آن‌ها ۱.۸۹ متر است؛ پسرانی که با آن‌ها می‌توان یک بازی بسکتبال سه به سه حسابی راه انداخت. با این حال، لائوتارو مارتینز ریزنقش از میان آن‌ها گلزنی کرد؛ آن هم با ضربه سر!

چشم‌های تیزبین مسی، پاس بی‌نقص او و غریزه گلزنی لائوتارو در کسری از ثانیه مزیت فیزیکی تیم ملی انگلیس را بی‌اثر کرد.

نتیجه اخلاقی: «برای بزرگ بودن در فوتبال، قبل از ریه، عضله و تبلیغات، به قلب، اراده و هوش نیاز دارید».

این دقیقاً همان چیزی است که آرژانتینی‌ها در سه لحظه بالا نشان دادند: «در سرود ملی که مانند یک سوگند خوانده شد، در پافشاری مسی باتجربه در مقابل نسل جدید و در چرخش هوشمندانه مارتینز».

زنده باد فوتبال!