به گزارش ورزش سه، اسپانیا با نمایشی خیره‌کننده مقابل فرانسه  راهی فینال جام جهانی ۲۰۲۶ شد، و پیامی روشن برای آن سمت نیمه‌نهایی فرستاد؛ "آرژانتین، منتظرت هستیم." تیم لوئیس دلافوئنته در شبی که اکثر فوتبالی‌ها فرانسه را مدعی اصلی صعود می‌دانستند، با اعتمادبه‌نفسی مثال‌زدنی حریفش را از پیش رو برداشت و حالا تنها یک قدم تا فتح جهان فاصله دارد.

اگر اسپانیایی باشی امشب در اوج شادی و هیجان، ناخودآگاه یاد نسل طلایی فوتبال اسپانیا می‌افتی؛ سسک فابرگاس و آن پنالتی معروف مقابل ایتالیا، ایکر کاسیاس، لوئیس آراگونس و ویسنته دل‌بوسکه. همان‌هایی که مسیر فوتبال اسپانیا را برای همیشه تغییر دادند و این کشور را به تیمی عادت‌کرده به قهرمانی تبدیل کردند.

امروز هم همان میراث ادامه پیدا کرده است؛ تا جایی که حضور در نیمه‌نهایی جام جهانی برای اسپانیا دیگر اتفاقی عجیب نیست که باعث بشود دست و پای بازیکنان تیم ملی بلرزد، بلکه بخشی از هویت این تیم شده است.

در حالی که بیشتر دنیا فرانسه را شانس اول صعود می‌دانست، بازیکنان اسپانیا لحظاتی قبل از ورود به زمین، با لبخند در تونل ورزشگاه ایستاده بودند. آن‌قدر آرام و مطمئن که انگار فقط مانده بود با "سنگ، کاغذ، قیچی" تصمیم بگیرند چه کسی پشت سر کاپیتان وارد زمین شود. همین اعتمادبه‌نفس، فرانسه را به وادی کابوسی تمام‌عیار کشاند.

اسپانیا برای فرانسه حکم شکنجه‌گر را داشت؛ موزه وحشت. مثل چکه‌های مداوم آب روی سر. پاس، پاس، پاس... و باز هم پاس. فرانسوی‌ها فقط می‌دویدند و دنبال توپ می‌گشتند. چهار ستاره بزرگی که پیش از مسابقه همه از آنها می‌ترسیدند، در نهایت چیزی جز یک دست بازنده نبودند.

تمام اعتبار این نمایش باید به نام لوئیس دلافوئنته نوشته شود. او تیمی ساخته که مثل یک اثر هنری کار می‌کند و برای این مسابقه هم نقشه‌ای بی‌نقص داشت. هیچ نقطه ضعفی در تیم اسپانیا دیده نمی‌شد. کیلیان امباپه کاملاً مهار شد، مایکل اولیسه مجبور بود ده‌ها متر دورتر از دروازه بازی کند و بردلی بارکولا و عثمان دمبله اسیر پدرو پورو و مارک کوکوریا شدند؛ دو مدافعی که سمت زمین خود را به منطقه‌ای ممنوعه تبدیل کرده بودند. بعد از آن هم فقط وقت لذت بردن از مالکیت توپ و رسیدن به فینال بود.

و حالا... اسپانیایی‌ها از خودشان می‌پرسند همه آرژانتین را به می‌خواهیم، مگر نه؟ حتی اگر سخت‌تر باشد. چون جذاب‌تر است. چون انگلیس را همین چند وقت پیش در یورو دیده‌ایم. حالا نوبت لیونل مسی است، نوبت پرشورترین هواداران دنیا. همان فینالیسیمایی که قرار بود در ماه مارس برگزار شود و هرگز انجام نشد. ۱۹ جولای در نیوجرسی، مسابقه‌ای که همیشه آرزویش را داشتیم، می‌تواند به واقعیت تبدیل شود. اسپانیایی‌ها فینال اسپانیا-آرژانتین را می‌خواهند.

کافو اهل دون بنیتو بود!

جام جهانی آمریکا، پدرو پورو را به یکی از بهترین مدافعان راست جهان تبدیل کرده است. او بی‌سروصدا و در سایه مارکوس یورنته وارد اردوی اسپانیا شد، اما از همان روزهای اول جام جهانی بارها گفته شد که دلافوئنته چیزی را می‌بیند که دیگران هنوز ندیده‌اند.

سرمربی اسپانیا از بازی مقابل عربستان روی پورو حساب کرد و این مدافع پاسخ اعتماد او را به بهترین شکل داد. او هم در دفاع درخشان بوده، هم در حمله. انگار کافو دوباره متولد شده، البته در نسخه‌ای حتی کامل‌تر؛ چون اسطوره برزیلی هرگز در جام جهانی گل نزد، اما پورو حالا دو گل در این تورنمنت به ثمر رسانده است. در زادگاهش دون بنیتو، صفحه نمایش بزرگی برای تماشای بازی‌های او نصب کرده‌اند و شاید قدم بعدی، نامگذاری یکی از میدان‌های شهر به نام او باشد.

وای به حال پدر و مادر اویارزابال...

کمتر کسی می‌تواند تصور کند در زمان پنالتی میکل اویارزابال چه فشاری به خانواده او وارد شده است. دوربین‌ها مادرش، دورلتا، را نشان دادند که پس از اعلام پنالتی دست‌هایش را روی صورتش گذاشته بود.

همه می‌دانند ضربات پنالتی ساحتی متعلق به میکل است. بازیکنی که در این لحظات انگار از یخ ساخته شده و ثابت می‌کند پنالتی بیشتر از آنکه شانس باشد، به کیفیت و آرامش ذهنی نیاز دارد. این بار هم ضربه‌ای فوق‌العاده زد. برخلاف همیشه که با ظرافت کار را تمام می‌کند، این بار توپ را محکم و به گوشه بالای دروازه فرستاد. چه نفس راحتی کشید آن خانواده.

چه تصمیم درستی برای فابیان

وقتی از اونای سیمون درباره نیمکت‌نشینی پدری سؤال شد، فقط یک جمله گفت: "خب فابیان بازی می‌کند."

و واقعاً همین کافی بود. فابیان روئیز بازیکنی استثنایی است؛ فوتبالیستی که معلوم نیست چرا در اسپانیا آن‌طور که باید قدرش را نمی‌دانند، در حالی که بدون تردید یکی از بهترین هافبک‌های جهان است.

چه جنجالی بابت نیمکت‌نشینی پدری به پا شد، اما فابیان فقط کار خودش را انجام داد. مقابل فرانسه فوق‌العاده بود؛ ریتم بازی را هر زمان لازم بود کند یا تند کرد، مالکیت را مدیریت کرد و بدون توپ هم با پرس‌های مداوم و پوشش‌های دفاعی بی‌نقص، همه جای زمین حضور داشت. درست مثل یک اختاپوس.

پنالتی‌ای که در شأن نیمه‌نهایی جام جهانی نبود

لامین یامال با زیرکی خودش را جلو انداخت، اما لوکا دینیه واقعا داشت چه کار می‌کرد؟ ضربه‌ای که به بازیکن اسپانیا زد، اصلاً در حد و اندازه چنین مسابقه بزرگی نبود. واضح‌ترین پنالتی ممکن.

عجیب‌تر اینکه با وجود نبودن هیچ ابهامی و بدون نیاز به بازبینی VAR، بیش از سه دقیقه طول کشید تا ضربه پنالتی زده شود. فرانسوی‌ها تلاش کردند همان کاری را انجام دهند که قبلاً از پاراگوئه به خاطرش انتقاد کرده بودند؛ اتلاف وقت با اعتراض‌های بی‌پایه و تأخیر انداختن در اجرای پنالتی. اتفاقی که اگر داور چند کارت زرد نشان می‌داد، خیلی زود تمام می‌شد. اما بارتون فقط پنالتی را گرفت و کنار کشید و ایستاد تا بالاخره پنالتی زده شود.

آقای اونای سیمون

دروازه‌بان بودن به سبک اونای سیمون کار آسانی نیست. باید تمام مسابقه متمرکز بمانی، در هر شروع مجدد با پا ریسک کنی و گاهی تا سی متر بیرون از دروازه پیش بروی، در حالی که همه اسپانیا فریاد می‌زنند: "کجا می‌روی؟"

شاید در میانه جشن صعود و مرور گل‌ها این صحنه فراموش شود، اما خروج فوق‌العاده او در دقیقه ۴۲ برای قطع پاس عمقی به امباپه، شاید سرنوشت مسابقه را تغییر داد. امباپه در موقعیت آن‌ساید قرار داشت و مستقیم به سمت دروازه می‌رفت، اما اونای مثل یک موتور هزار خودش را رساند و توپ را جمع کرد. در دقیقه ۸۰ هم خروج مهم دیگری داشت، هرچند توپ در ادامه به دزیره دوئه رسید. برای تیم ملی اسپانیا، در حال حاضر هیچ دروازه‌بانی بهتر از اونای سیمون وجود ندارد.

اولیسه بیش از حد در مواجهه با رودری خشن بود

فرانسه در این مسابقه بازی بسیار فیزیکی و خشنی ارائه داد. اول آدرین رابیو روی فابیان روئیز مرتکب خطایی شد که کارت زرد کاملاً حقش بود. کمی بعد هم نوبت مایکل اولیسه رسید که با تکلی خطرناک از پشت روی پای رودری برود؛ صحنه‌ای که بارتون فقط یک خطای ساده در میانه میدان تشخیص داد، در حالی که بسیاری معتقد بودند حداقل باید با کارت زرد و شاید حتی محرومیت سنگین‌تری همراه می‌شد.

تکل از پشت، با کف استوک و روی مچ پا، شباهت زیادی به خطای جنجالی لیونل مسی مقابل الجزایر داشت؛ همان صحنه‌ای که آنجا هم خیلی‌ها خواهان کارت قرمز بودند. اما ظاهراً ستاره‌ها همیشه حاشیه امنیت بیشتری دارند.