داریوش فرضیایی، چهره ای که برای چند نسل از مخاطبان ایرانی با نام عمو پورنگ شناخته می شود، مادرش را از دست داد. مادری که او در سال های طولانی بیماری، به ویژه دوران ابتلا به آلزایمر، شخصا از او مراقبت می کرد.

به گزارش فرارو، در تاریخ تلویزیون ایران، کمتر مجری برنامه کودک توانسته است جایگاهی مشابه عمو پورنگ به دست آورد. او نه فقط یک مجری موفق، بلکه به مرور به یک برند سرگرمی کودک در رسانه تبدیل شد. این شخصیت از اوایل دهه 1380 تاکنون چند نسل از کودکان ایرانی با او بزرگ شده اند.

فرضیایی، متولد اول مرداد 1352 در تهران، تحصیلات خود را در رشته گرافیک گذراند، اما مسیر حرفه ای اش از استودیوهای رادیو آغاز شد. استعداد او در برقراری ارتباط با مخاطبان خردسال خیلی زود مورد توجه قرار گرفت، اما نقطه عطف واقعی کارنامه اش در سال 1381 خورد؛ جایی که عمو پورنگ از یک شخصیت تلویزیونی به پدیده تبدیل شد.

برنامه هایی مانند ما و شما ، بوستان دوستان پورنگ ، محله گل و بلبل و بچه محل تنها مجموعه هایی برای سرگرم کردن کودکان نبودند. این آثار تلاش کردند قالب سنتی برنامه های کودک را به ترکیبی از نمایش، موسیقی، آموزش، شخصیت پردازی و روایت های داستانی تبدیل کنند. این رویکرد در آن زمان در تلویزیون ایران کمتر دیده می شد و از نظر ساختار، بیش از آنکه به الگوهای رایج داخلی شباهت داشته باشد، یادآور فرمت های بین المللی سرگرمی خانوادگی بود.

راز ماندگاری عمو پورنگ تنها به انرژی بالا یا شوخی های کودکانه خلاصه نمی شد. فرضیایی خیلی زود دریافت که مخاطبان نسل های جدید، انتظارات متفاوتی دارند. به همین دلیل، دنیای برنامه هایش را گسترش داد. شخصیت های تازه خلق کرد. روایت های اپیزودیک ساخت و جهانی مستقل پدید آورد که کودکان می توانستند بارها به آن بازگردند. بعدها بسیاری تلاش کردند همین فرمول را تکرار کنند اما کمتر پروژه ای توانست همان میزان ارتباط عاطفی و محبوبیت را به دست آورد.

همزمان او موفق شد نام عمو پورنگ را از یک شخصیت تلویزیونی به یک برند تبدیل کند. این برند برای میلیون ها ایرانی بخشی از خاطرات کودکی است. از متولدان دهه 1370 گرفته تا کودکانی که در دهه 1400 پای نمایشگر نشستند، هر نسل نسخه ای از عمو پورنگ را تجربه کرده است.

البته این مسیر بدون چالش نبود. با گسترش اینترنت، ظهور یوتیوب و شبکه های اجتماعی و کاهش مخاطبان تلویزیون، فرضیایی نیز مانند بسیاری از چهره های تلویزیونی ناچار شد مسیر حرفه ای خود را بازتعریف کند. حضور در شبکه نمایش خانگی، تلاشی برای حفظ ارتباط با نسلی بود که دیگر رسانه ملی، انتخاب اولش محسوب نمی شد.

در کنار این کارنامه حرفه ای، وجه دیگری از زندگی فرضیایی نیز طی سال های اخیر بیش از گذشته دیده شد؛ رابطه عمیق او با مادرش. او بارها از خاطرات کودکی، علاقه اش به فیلم های هندی و نمایش بازی کردن برای خواهر و برادرهایش گفته بود اما روایت سال های پرستاری از مادر مبتلا به آلزایمر، تصویری متفاوت از او ارائه داد. این تصویر دور از نور استودیوها و صحنه های رنگارنگ تلویزیون، در فضای آرام خانه و کنار مادری که بخش مهمی از زندگی اش را شکل داده بود.

اکنون، با درگذشت مادرش، یکی از شخصی ترین فصل های زندگی داریوش فرضیایی نیز به پایان رسیده است. با این حال عمو پورنگ بیش از آنکه یک مجری کودک باشد، بخشی از حافظه جمعی کودکان از دهه 80 تا به حال بوده است.

ما و شما، 1376

کودک و نوجوان، 1380

ویژه ماه رمضان، 1381

شبکه بی طرف، 1382

یکی و تکی، 1384

باز باران با طراوت، 1385

شبکه کودک شبکه کوچک، 1387

فوق برنامه عمو پورنگ، 1388

بوستان دوستان پورنگ، 1389

هزار و شصت و شونزده، 1391

کتابخانه عمو پورنگ، 1392

عیدانه عمو پورنگ، 1399 1394

محله گل و بلبل 1398 1394

بچه محل، 1399

کلبه عمو پورنگ، 1400

منبع: فرارو