به گزارش "ورزش سه"، در مرحله نیمه‌ نهایی رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ هر جزئیاتی اهمیت دارد، چه جزئیات آشکار و چه مواردی که در نگاه اول دیده نمی‌شوند. همه ما غیبت یک بازیکن به دلیل مصدومیت یا محرومیت را حیاتی می‌دانیم اما فراتر از آن، عناصری وجود دارند که تأثیر بسزایی بر نتیجه بازی می‌گذارند. یکی از آنها، آسایش و میزان استراحت بازیکنان تا رسیدن به این مرحله است و اینجاست که اسپانیا در موقعیت ضعیف‌تری قرار می‌گیرد.

واضح است که اسپانیا یک روز کمتر از فرانسه استراحت کرده است. فرانسوی‌ها بازی یک‌ چهارم نهایی خود را روز پنجشنبه انجام دادند، در حالی که اسپانیا روز جمعه به میدان رفت. اما خستگی تنها ناشی از این موضوع نیست؛ بلکه حاصل تمام اتفاقاتی است که از زمان ورود این تیم به چاتانوگا در ۵ ژوئن رخ داده است. از آن زمان، تیم لوئیس دلافوئنته مسافت‌های بسیار طولانی‌تر و پروازهای بیشتری نسبت به شاگردان دشان پشت سر گذاشته است.

آنها هنوز چمدان‌های پرواز از سانتیاگو دکومپوستلا به چاتانوگا (۶۵۰۰ کیلومتر) را باز نکرده بودند که سوار هواپیمای دیگری به مقصد پوئبلا شدند تا تدارکات جام جهانی خود را با بازی مقابل پرو نهایی کنند، بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر رفت و برگشت. در مجموع، نزدیک به ۲۲ ساعت پرواز، پیش‌درآمدی بر «جهانی‌ترین جام جهانی تاریخ» بود.

تیم اسپانیا چاتانوگا را به عنوان کمپ اصلی خود انتخاب کرد. آنها ۲۵ روز را در آنجا سپری کردند و بسیار مشتاق بودند که در آنجا بمانند؛ دلافوئنته و لوزان به‌ صراحت به این موضوع اذعان کردند، اما این امر عملاً ممکن نبود. اول شدن در گروه به این معنا بود که مسیر رسیدن به فینال آنها را از لس‌آنجلس، دالاس و نیویورک عبور می‌دهد، بنابراین مجبور شدند کمپ اصلی خود را رها کرده و به یک مرکز متحرک نقل‌مکان کنند.

در طول مرحله گروهی، اسپانیا دو بار به آتلانتا (با اتوبوس) و یک بار به گوادالاخارا (با هواپیما) سفر کرد. سفر با اتوبوس برای دو بازی اول تنها ۸۰۰ کیلومتر بود اما سفر هوایی شامل پروازی طولانی (نزدیک به ۲۵۰۰ کیلومتر)، تغییر کشور و تغییر منطقه زمانی بود. شش ساعت پرواز رفت و برگشت، استراحت و حفظ روتین تمرینی را دشوارتر کرد.

از گوادالاخارا به چاتانوگا بازگشتند و آنجا بود که پرهرج‌ و مرج‌ترین بخش جام جهانی آغاز شد، یک چالش لجستیکی که در آن این تیم شهر میزبان را ترک کرده و باید پروازهای طولانی با تغییرات زمانی را هر دو روز یک‌بار برنامه‌ریزی می‌کرد: چاتانوگا-لس‌آنجلس، لس‌آنجلس-دالاس، دالاس-لس‌آنجلس و لس‌آنجلس-دالاس. در مجموع ۱۳ ساعت پرواز برای پوشش دادن سفرهایی تا مسافت ۹۰۰۰ کیلومتر.

در مجموع، اسپانیا تاکنون در ۳۵ روز نزدیک به ۲۰ ساعت پرواز (بدون احتساب سفر به پوئبلا) و هشت ساعت سفر با اتوبوس به آتلانتا را تجربه کرده، شش بار منطقه زمانی خود را تغییر داده و با یک روز استراحت کمتر نسبت به حریف خود به نیمه‌نهایی می‌رسد. این بهانه نیست، این واقعیت است.

اگر چیزی باشد که اسپانیا در این جام جهانی به فرانسه رشک می‌برد، داشتن یک «خانه» ثابت تا مرحله نیمه‌نهایی است. فرانسوی‌ها پس از هر بازی به خانه خود در بوستون بازگشته‌اند. در واقع، آنها دو بازی خود را در همان‌ جا انجام دادند: مقابل نروژ در مرحله گروهی و مقابل مراکش در یک‌چهارم نهایی. فراتر از آن، آنها قبل از رسیدن به دالاس در این دوشنبه (که اولین سفر دوربرد اصلی آنها بود)، دو بار به نیوجرسی و دو بار به فیلادلفیا سفر کردند. کمی بیش از ۱۰ ساعت پرواز بدون هیچ تغییر منطقه زمانی تا زمان رسیدن به دالاس که تنها یک ساعت با پایگاه آنها در بوستون اختلاف زمانی دارد.

این نظم، لجستیک فرانسوی‌ها را بسیار تسهیل کرده اما آنها را مجبور کرده که در استادیوم‌های روباز بازی کنند که گرمای آن خفه‌کننده بوده است. این نکته به نفع اسپانیاست، زیرا آنها به جز بازی مقابل اروگوئه در گوادالاخارا، همیشه در استادیوم‌های دارای تهویه مطبوع بازی کرده‌اند. جزئیات و حکایت‌هایی که وقتی تنها یک بازی تا فینال باقی مانده و چراغ بنزین برای بسیاری از بازیکنان روشن شده است، دیگر چیزی فراتر از یک نکته ساده به نظر می‌رسند.