خبرورزشی نوشت: علیرضا بیرانوند در مصاحبه ای قابل پیش بینی با شبکه 3 و در برنامه ای که مجری آن محمدحسین میثاقی بود، نکاتی را مطرح کرد که شاید حتی از ادعاهای باورنکردنی هومن افاضلی هم عجیب تر به نظر برسد.

بخش هایی از صحبت های او را مرور کنیم:

اگر نیوزیلند از دست ما در رفت، مقصر بازیکنان نبودند؛ مقصر کسانی بودند که این تیم را برای ما کوچک کردند.

هر کسی جای قلعه نویی بود و با این نتایج برمی گشت، مجسمه اش را می ساختند. خیلی از کارشناسان خارجی گفتند باید مجسمه بازیکنان ایرانی را بسازید!

ناراحتم که شبکه های خارجی به بازیکنان ایرانی افتخار کردند، ولی از داخل ما را کوبیدند.

چون صعود نکردیم، بازی های خوب ما دیده نمی شود.

نمی دانیم بیرانوند با ما شوخی می کند یا واقعاً به این حرف ها اعتقاد دارد. اگر قرار باشد برای همه تیم هایی که در جام جهانی 2026 بدون برد حذف شدند مجسمه بسازند، تعداد مجسمه ها سر به فلک می کشد!

اصلاً فرض کنیم سفارش ساخت این مجسمه ها هم پذیرفته شود؛ سؤال اینجاست که قرار است آنها را کجای شهر نصب کنیم؟

و مهم تر از آن، به نسل های بعد چه بگوییم؟ آنها به چه چیزی باید افتخار کنند: به جام جهانی بدون حتی یک پیروزی؟ به تساوی مقابل نیوزیلند؟ به از دست رفتن بهترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای صعود به مرحله حذفی؟ یا به همان وعده معروف که قرار بود ایران به خاطر نتایجش در جام جهانی یک هفته تعطیل شود ؟

نکته عجیب تر اما این است که چرا برخی از بازیکنان اصرار دارند برای مردم تعیین تکلیف کنند که به چه چیزی افتخار کنند.

افتخار، دستوربردار نیست آقای بیرانوند. مردم اگر دلیلی برای افتخار ببینند، نیازی به توصیه هیچ بازیکنی ندارند.

در جام جهانی 1998 فرانسه، تیم ملی با وجود کنار گذاشته شدن تومیسلاو ایویچ، اختلافات داخلی و قرار گرفتن در گروهی سخت، آمریکا را در دیداری تاریخی شکست داد. آن روز، هیچ بازیکنی نگفت به ما افتخار کنید.

هیچ کس مطالبه تشویق نکرد. مردم خودشان تصمیم گرفتند. خودشان به خیابان آمدند. خودشان زیر پای تیم ملی فرش قرمز پهن کردند. چون افتخار، تحمیل نمی شود؛ به دست می آید.

حالا سؤال اینجاست؛ شما با این حرف ها دقیقاً چه چیزی را می خواهید ثابت کنید؟ آیا با همین ادبیات و همین توجیه ها قرار است تیم ملی راهی جام ملت های آسیا شود؟

اگر پاسخ مثبت است، باید از همین امروز نگران آینده تیم ملی بود. چون تیمی که هنوز حذف از جام جهانی را دستاورد می داند، بعید است روزی معنای واقعی پیروزی را هم درک کند.