غلامرضا بنی اسدی در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: این دوگانگی را که پُررنگ می کنید، یگانه بهره بردار آن اسراییل است. این کرباسی که گز نکرده پاره می کنید را هم اسراییلی ها به اسمِ کفن و طرح ترور به تاجر مرگ می فروشند ولی هزینه اش را باید ملت بدهد.

کاش خود مدعیان، در پرداخت آن پیش قدم می شدند و کاش فقط خودشان هزینه حرف های خود را می پرداختند آن وقت حق داشتند هرچه به ذهن شان می رسد را به زبان بیاورند و همه توان خود را فریاد کنند بر سر عالم و آدم اما وقتی قرار است هزینه از حساب همه کسر شود، همه حق دارند جلوی هر گوینده علامت سؤال بگذارند. آیا پاسخگو خواهند بود؟ آیا پاسخشان دردی را دوا و حسابی را تسویه خواهد کرد؟

کاش دو طرف مسئولیتِ آنچه می گویند و انجام می دهند رابپذیرند. تیم دیپلماسی و دولت مسئولیت نتایج کار خود را بپذیرند. جماعتی که مدعی فتح الفتوح در جنگ هستند هم به همان تعهدی که رییس جمهور بارها با استناد به نهج البلاغه گفته است التزام داشته باشند ذِمَّتی بِما أقولُ رَهینَهٌ و أنا بِه زَعیمٌ. گردنم در گرو سخنی است که می گویم و درستی آن را ضمانت می کنم اما آیا چنین است؟ آیا گردن را به گوی سخن می گذارند یا برای شکستن گردن رقیب می کوشند حتی اگر سودش را نتانیاهو ببرد؟ بیشتر چنین می نماید که عرصه سیاست خارجی را میدان جنگ سیاست داخلی کرده اند.

تریبون داران بی سواد هم با به حاشیه راندن اهل حل و عقد میدان دار شده اند. یادمان هست که از آیت الله جوادی آملی شنیدیم که خطاب به طلاب می فرمودند: این سرمایه حیف است به دست چهارتا مداح هدر برود. بر همه ما لازم است منبر برویم به هر نحوی… . این برای زمانی بود که مداحان فقط باد در سرمایه باور مذهبی مردم می زدند وامروز چه باید گفت که علاوه بر باورهای مردم، امروز و فردای شان را هم هدف گرفته اند.

بعضی ازآن ها به محض این که تریبون برمی دارند به راهبرد سازی می پردازند. به خود حق می دهند هر باطلی را کلمه و فریاد کنند. آیت الله همان دوران فرمودند: مردم را ساده بار آوردن، تهی مغز کردن، خیانت است این خیانت امروز مضاعف شده است که سرنوشت یک کشور و یک ملت و یک انقلاب را دارند به گرو برمی دارند. باید قوه عاقله نظام تدبیر کند این معضل را.

گفتارها و اختلاف افکنی ها نباید بی هزینه باشد برای خود خاص پنداران والا هزینه های کشورداری را چنان بالا خواهند برد که در تصور هم نمی گنجد. بدانیم و به دیگران هم بگوییم که وظیفه ما عمل به تکلیف است. این عمل نباید ما را به این تصوّر برساند که باید برای ملک و ملت تعیین تکلیف هم بکنیم. آنچه از برخی تریبون ها فریاد می شود تعیین تکلیف است به جای انجام تکلیف و این حتی اگربا صد درصد قصد قربت هم همراه باشدبه بازی در زمین دشمن می انجامد. هشدار و هشدار که باید هوشیار باشیم…