تیم ملی فوتبال ایران دست خالی آمریکا را ترک کرد؛ این دست خالی به معنی آن است که به هدف و وعده ای که از قبل در سر داشتند، نرسیدند. امیر قلعه نویی و دستیارانش وعده کسب 4 امتیاز و صعود دو مرحله ای از جام جهانی را داده بودند اما با 3 امتیاز، در بین 8 تیم برتر سوم، نهم شدند تا از راهیابی به مرحله حذفی بازمانده و وداع زودهنگامی با جام جهانی داشته باشند.

از آنجا که نه تیم ملی به هدفش رسیده و نه سرمربی این مجموعه وعده هایش را عملی کرده، انتظار می رفت آن ها در سریع ترین حالت ممکن عذرخواهی کرده و با نوشتن استعفا، مسیر را برای رشد و ارتقا فوتبال ملی باز بگذارند. با این وجود، در فراری رو به جلو، مجموعه کادر فنی تیم ملی طلبکار از آب درآمده و در باد کسب سه تساوی در جام جهانی خوابیده و از آن دستاورد می سازد. خطر واقعی و جدی دقیقا از همین جا شروع می شود؛ چراکه طرح و نقشه این عده برای فوتبال ملی، حسابی خطرناک است و افق های روشن احتمالی را کورتر از هر زمان دیگری می کند.

خبری از جوان گرایی نیست

ایران درحالی مسافر آمریکا شد که امیر قلعه نویی به عنوان سرمربی، پس از جام ملت های آسیا 2023 وعده جوان گرایی 60 درصدی در تیم ملی را داد. نتیجه اما وحشتناک بود؛ نه تنها خبری از جوان گرایی در جام جهانی نبود، بلکه تیم ملی دومین تیم پیر حاضر در این تورنمنت شد. ایران نه نتیجه گرفت و نه فرصتی در اختیار جوان ها گذاشت تا حداقل آن ها برای تورنمنت های بعدی مهیا شوند. جالب آنکه رفقای قلعه نویی در این مسیر طلبکار هم نشان داده و با تاکید روی این داستان که جام جهانی و جام ملت های جای جوان گرایی نیست، سعی در فرار از پذیرش تقصیر خود دارند. این ها بخشی از اظهارات اخیر هومن افاضلی، یکی از دستیاران امیر قلعه نویی است. او گفته سیکل جوان گرایی به بعد از جام ملت های آسیا موکول می شود! .

چنین اظهاراتی پیام روشنی دارد: آن ها خودشان را صاحب صندلی فنی تیم ملی می دانند، خیال شان راحت است قدرتی نمی تواند تغییرشان دهد و تازه دوباره وعده جوان گرایی را به بعد از جام ملت های 2027 موکول کرده اند. به این ترتیب، ایران با این مجوعه فنی قرار است با تیم مسن دیگری راهی یک تورنمنت دیگر شوند.

نقشه خطرناک قلعه نویی و رفقا

جالب است امیر قلعه نویی و کادرفنی تیم ملی مسئله جوان گرایی را ارزان شمرده و اعتقادی به آن ندارند. پس از جام ملت های قبلی، قلعه نویی وعده جوان گرایی داد ولی بعدها زیر آن زد. در جام جهانی خبری از جوان گرایی نبود و حالا هم که بیش از هر زمان دیگری این فوتبال پیر نیاز به خون تازه و بنزین سبز دارد، باز وعده جوان گرایی به پس از جام ملت های بعدی موکول شده است. این همان فرمولی است که مجموعه کنونی تیم ملی با آن زمان خریده و سرعت اصلاحات در فوتبال ایران را به تعویق می اندازند.

بخش خطرناک ماجرا مربوط به نادیده گرفتن جوانانی است که هرچقدر تلاش کنند، جایی در تیم ملی نخواهند داشت. کادر فنی کنونی، ظاهرا با عده ای کهنه سرباز، قول وقرارهای نهفته ای دارد و قرار است هرطور شده فرصت ها فقط در اختیار آن ها گذاشته شود. به این ترتیب، انتخاب مجدد و احتمالی آن ها به عنوان مسئولان فنی تیم تا پس از جام ملت های آسیا، تداوم خیانتی است که در حق جوانان فوتبال ایران می شود؛ همان هایی که در سال های اخیر به قدر کافی نادیده گرفته شده اند.

در سطحی بالاتر اما این تداوم، خیانتی آشکار به افق های فوتبال ملی است؛ چراکه اصلاحات در این فوتبال مجددا به تعویق می افتد و فقط وعده های پوچ برای حفظ صندلی و بقا، جای تلاش و کوشش را می گیرد. از اینجا به بعد اما دیگر توپ در زمین فدراسیون خواهد بود تا پیامش برای فوتبال ایران را مخابره کند؛ اینکه آینده برایش مهم باشد یا رابطه ها را ترجیح دهد بستگی به تصمیمی دارد که اتخاذ خواهند کرد.