علی ربیعی در اعتماد نوشت: از درون جنگی ظالمانه و نابرابر با قدرت های سلطه گر و خونریز که با از دست دادن های جبران ناپذیر و شهادت رهبری همراه بود، انرژی وحدت بخشی در میان ایرانیان پدید آمد که نوع مصرف آن برای آینده کشور مهم و سرنوشت ساز است. انحراف در جهت مصرف این انرژی عظیم، یکی از تهدیدات سرنوشت ملت است.

ملت ها پس از جنگ، سرنوشت متفاوتی را تجربه کرده اند. حاکمیت و دولت های هوشمند، توانستند سرنوشتی توام با توسعه و قدرت ملی را برای جامعه خود رقم بزنند.

این روزها شاهد ایجاد انحرافاتی توسط گروهی - آگاهانه یا ناآگاهانه، اعتقادی یا غیراعتقادی- تحت تاثیر نمی دانم چه جریانی، که بعدها مشخص خواهد شد! در دستاوردهای بزرگ جنگ هستیم که نمونه های از آن را می توان در تلاش هایی برای تغییر جهت مبارزه و حمله به سمت داخل - مدیران ومسوولان درگیر در مقاومت- و تحریک افکار عمومی علیه آن ها دید.

هرچند در حافظه تاریخی ایرانیان، شواهد دیگری از این دست موارد ثبت است. از این جمله می توان به تئوری دشمنِ غریب و بعید داعش اشاره کرد که تنها به مسلمان کشی منجر شد و در خلال آن حتی یک تیر هم به سوی دشمنان بیانی از سوی خودشان (از جمله اسراییل) شلیک نشد.

در نمونه ای دیگر تئوری سازمان مجاهدین خلق که بهشتی، دشمن نزدیک و امریکا دشمن دور منجر به شهادت و از دست رفتن یکی از خاص ترین اندیشمندان اسلامی یعنی دکتر بهشتی شد و در نهایت سرنوشت این گروه هم مجاورت در کنار صدام و امریکا شد.

در طی چند دهه اخیر، همواره با حساسیت، تحولات و تغییرات ارزشی جامعه را به وسع خود رصد کرده ام.

با آنکه ایران جامعه ای متکثر و متنوع با کوهانه های جمعیتی با ارزش هایشان است، معتقدم اکثریت عظیم و قابل توجه ایرانیان همواره با هر گرایشی، به شکلی منسجم در مقابل متجاوزین ایستاده اند. لذا در این میان، باید حرف همه آن هایی که به فراخوان های همسو با دشمن به خیابان نیامدند، به خصوص آنان که زیر بمب ها و موشک های دشمن در خیابان فریاد همبستگی سر می دادند (که ایران قدردان حضور امیدبخش شان است)، را شنید.

اما اینک باید عمیقا نگرانِ تلاش هایی بود که می خواهند جهت افکار عمومی را از مسائل اصلی، تمرکز بر دفاع ملی و گرفتن حق جامعه از نظام سلطه منحرف کرده و به سمت منازعات و تقابل های داخلی سوق دهند. به باور من، انتقال کانون تنش از مساله اصلی به درگیری های درونی، یکی از شناخته شده ترین الگوهای فرسایش همبستگی اجتماعی است. این روند، اگر به موقع فهم و مهار نشود، می تواند اعتماد عمومی را تخریب کند، شکاف های پنهان را فعال سازد و جامعه را درگیر نوعی خودفرسایی جمعی کند؛ وضعیتی که در آن، انرژی اجتماعی به جای مقاومت و بازسازی، صرف بدبینی، حذف و تقابل می شود.

از تخریب مدیرانی که چه در میدان، چه در معیشت و چه در دیپلماسی برای احقاق حق فعالند تا سنگ پرانی به این افراد و تحریک فضای داخلی را نباید رفتاری بی اهمیت یا صرفا هیجانی تلقی کرد. اینها نشانه های خطرناکی از تولید شکاف و تضعیف انسجامند. هنوز هم خاطره تلخ مُهر پراکنی به سوی شهید لاریجانی در اذهان زنده است. عجیب است که چشم هایشان را به روی این حقیقت واضح می بندند که دشمن چگونه پزشکیان ، قالیباف و… را تا مرز شهادت پیش راندند و تنها لطف خدا بود که با گشوده شدن یک روزنه، از شهادت حتمی نجات یافتند ولی همچنان در معرض ترور و شهادت قرار دارند.

هر صدایی که جامعه را از تمرکز بر تهدیدهای واقعی منحرف کند و به سمت خصومت های داخلی سوق دهد، عملا به فرسایش وحدت ملی کمک می کند؛ حتی اگر خود را در پوشش خیرخواهی یا حساسیت اجتماعی عرضه کند.

در برهه های حساس، بزرگ ترین خطا آن است که جامعه در دام سناریوهای تنش زا گرفتار شود و سرمایه اجتماعی خود را در میدان بدگمانی و تسویه حساب های درونی هدر دهد. امروز، بیش از همیشه، حفظ هوشیاری نسبت به پروژه های شکاف آفرین و دفاع از انسجام اجتماعی، یک مسوولیت ملی است.