با برگزاری 96 مسابقه از جام جهانی 2026، رقابت ها به حساس ترین مقطع خود رسیده و تنها 8 تیم برای فتح جام در کورس باقی مانده اند. در تورنمنتی که هر تیم تا این مرحله بین 3 تا 5 مسابقه انجام داده، انتظار می رود مهره های کلیدی فرصت حضور در زمین را پیدا کرده باشند. با این حال، بررسی فهرست تیم های صعودکننده نشان می دهد تعدادی از ستاره های شناخته شده فوتبال اروپا هنوز حتی یک دقیقه هم در این جام بازی نکرده اند. برخی، نامشان پیش از آغاز مسابقات، در میان امیدهای اصلی دیده می شد.

آلخاندرو گریمالدو

کمتر کسی تصور می کرد آلخاندرو گریمالدو پس از درخشش در ترکیب بایرلورکوزن، جام جهانی را از روی نیمکت دنبال کند. مدافع چپ 30 ساله یکی از مؤثرترین مدافعان فوتبال اروپا در 2 فصل اخیر بوده و با امید تبدیل شدن به یکی از مهره های اصلی اسپانیا راهی آمریکای شمالی شد اما اعتماد کامل لوییس دلافوئنته به مارک کوکوریا، تمام معادلات را تغییر داد.

گریمالدو تا پایان مرحله یک هشتم نهایی حتی فرصت یک دقیقه حضور در زمین را هم پیدا نکرده است؛ آنچه با توجه به کیفیت فنی او، یکی از عجیب ترین تصمیم های کادر فنی لاروخا محسوب می شود. او از فصل آینده پیراهن اتلتیکو مادرید را بر تن خواهد کرد اما فعلاً تمام جام جهانی را از کنار زمین تماشا کرده و باید امیدوار باشد در ادامه مسابقات، سرانجام فرصت حضور پیدا کند.

خوان گارسیا و داوید رایا

یکی دیگر از سوژه های قابل توجه در اردوی اسپانیا، رقابت درون دروازه است. با وجود فصل درخشان داوید رایا در لیگ برتر انگلیس و ظهور فوق العاده خوان گارسیا در لالیگا، لوییس دلافوئنته بدون کوچک ترین تردیدی، اونای سیمون را به عنوان شماره یک خود انتخاب کرد. با بسته ماندن دروازه اسپانیا، این ایده جواب داده.

انتخاب او، یک تناقض آماری جالب را رقم زده. در میان 5 دروازه بان برتر 5 لیگ معتبر اروپا از نظر کلین شیت، تنها گریگور کوبل به عنوان دروازه بان اصلی تیم ملی سوییس در جام جهانی بازی می کند. 2 سنگربان برتر سری آ و لیگ یک فرانسه حتی در فهرست نهایی تیم های ملی خود حضور ندارند و 2 نفر دیگر، داوید رایا و خوان گارسیا با وجود ثبت بهترین آمار در انگلیس و اسپانیا، تنها نقش نیمکت نشین اونای سیمون را ایفا کرده اند. آمار نشان می دهد گاهی حتی بهترین عملکرد باشگاهی تضمینی برای حضور در ترکیب اصلی تیم ملی نیست.

مارتین زوبیمندی

مارتین زوبیمندی، هافبک جدید آرسنال، بدون تردید یکی از باکیفیت ترین هافبک های حال حاضر فوتبال اسپانیاست اما تا پایان مرحله یک هشتم نهایی حتی یک دقیقه هم فرصت بازی در جام جهانی 2026 پیدا نکرده. او سال ها در رئال سوسیداد به عنوان مغز متفکر خط میانی شناخته می شد، تابستان گذشته با انتقالی بزرگ به آرسنال رفت و خیلی زود یکی از مهره های کلیدی میکل آرتتا نام گرفت.

رقابت سنگین در خط هافبک لاروخا اجازه نداده لوییس دلافوئنته نیازی به استفاده از او احساس کند. حضور هافبک های تثبیت شده در ترکیب اسپانیا، زوبیمندی را فعلاً روی نیمکت نگه داشته اما توانایی او در کنترل جریان مسابقه، بازی سازی از عقب زمین و مدیریت دقایق حساس، همچنان می تواند در مراحل پایانی جام به یکی از برگ های برنده لاروخا تبدیل شود.

اریک گارسیا

اریک گارسیا تا اینجای جام جهانی فرصت حضور در میدان را پیدا نکرده. مدافع 25 ساله بارسلونا پس از فصلی موفق در جمع آبی واناری ها امیدوار بود با شناخت کامل از پائو کوبارسی، زوج اصلی خط دفاع اسپانیا را تشکیل دهد.

اعتماد کامل دلافوئنته به ترکیب ثابت، همه معادلات را تغییر داد. کوبارسی و آیمریک لاپورت بدون لغزش ظاهر شده اند و همین ثبات، جایی برای اریک گارسیا باقی نگذاشته. این مدافع در صورت بروز مصدومیت یا محرومیت، می تواند یکی از مطمئن ترین گزینه های اسپانیا برای ادامه مسیر باشد.

ایوان تونی

ایوان تونی، مهاجم تیم ملی انگلیس و باشگاه الاهلی عربستان تا پایان مرحله یک هشتم نهایی حتی یک دقیقه در جام جهانی 2026 به میدان نرفته. او پس از درخشش در برنتفورد راهی فوتبال عربستان شد و همچنان یکی از کامل ترین شماره 9های فوتبال انگلیس به شمار می رود.

با وجود کیفیت فنی بالای تونی، حضور هری کین در نوک خط حمله سه شیر عملاً فرصت بازی را از او گرفته. با این حال، سبک متفاوت بازی، قدرت در نبردهای هوایی، توانایی حفظ توپ و آمار فوق العاده اش در تبدیل موقعیت ها و ضربات پنالتی، باعث شده بسیاری معتقد باشند توماس توخل در مراحل حساس تر مسابقات از این مهاجم 30 ساله استفاده می کند. او می تواند در یک لحظه سرنوشت بازی را تغییر دهد.

رونالد آرائوخو و خوزه ماریا خیمنس

رونالد آرائوخو و خوزه ماریا خیمنس، 2 ستون اصلی خط دفاعی اروگوئه، از شناخته شده ترین غایبان فنی این جام بودند. خیمنس به دلیل آسیب دیدگی از ناحیه مچ پا و آرائوخو به علت مصدومیت عضلانی، هرگز فرصت حضور در ترکیب تیم مارچلو بیلسا را پیدا نکردند. خیمنس در برخی مسابقات روی نیمکت نشست اما آرائوخو تنها در دیدار مقابل اسپانیا در فهرست 23 نفره قرار گرفت.

این اتفاق برای کاپیتان اروگوئه ای بارسلونا، تلخ تر از هر بازیکن دیگری بود. او در 27 سالگی یکی از شناخته شده ترین مدافعان فوتبال اروپا محسوب می شود اما جام جهانی 2026 را بدون حتی یک دقیقه حضور در زمین به پایان رساند. این پایان، فاصله زیادی با انتظارات خودش و هواداران اروگوئه داشت.

گلیسون برمر

گلیسون برمر با وجود حضور در فهرست نهایی برزیل، هرگز فرصت بازی پیدا نکرد. مدافع 29 ساله یوونتوس پس از پشت سر گذاشتن دوران مصدومیت با امید بازگشت به ترکیب سلسائو راهی جام جهانی شد و رقابت با مارکینیوش و گابریل اجازه نداد حتی یک دقیقه توپ بزند.

او که یکی از بهترین مدافعان سری آ در سال های اخیر بوده، شاید تصور نمی کرد بزرگ ترین تورنمنت ملی دورانش تنها از روی نیمکت سپری شود.

کانته، هرناندس و زایر امری

فرانسه تا اینجای جام جهانی یکی از باثبات ترین تیم های مسابقات بوده و همین موضوع باعث شده دیدیه دشان کم تر سراغ تغییر ترکیب برود. نتیجه تصمیم، نیمکت نشینی 3 بازیکن مهم خروس ها یعنی انگولو کانته، لوکاس هرناندس و وارن زایر امری بوده.

کانته با وجود تجربه فوق العاده و جایگاه ویژه اش در فوتبال فرانسه، هنوز فرصت حضور در میدان را پیدا نکرده و شایعاتی درباره اختلاف او با کیلیان امباپه در رسانه ها مطرح شده. لوکاس هرناندس پشت سر تئو هرناندس و لوکاس دینیه قرار گرفته و زایر امری، ستاره جوان پاری سن ژرمن با وجود فصل درخشان باشگاهی همچنان در انتظار اولین فرصت خود در جام جهانی است؛ هرچند گفته می شود احتمال استفاده از او مقابل مراکش وجود دارد.

مارکوس تورام

مارکوس تورام یکی از مهم ترین نیمکت نشین های فرانسه در این جام بوده. مهاجم اینتر فصل گذشته با 18 گل و 9 پاس گل یکی از بهترین فصل های دوران حرفه ای خود را پشت سر گذاشت و حتی در 8 بازی پایانی سری آ روی 9 گل تأثیر مستقیم گذاشت تا با آمادگی کامل راهی جام جهانی شود.

با این حال، مصدومیت های متوالی او از ابتدای سال 2025، جایگاهش در تیم ملی را متزلزل کرد. ژان فیلیپ ماتتا به گزینه اول دشان برای مهاجم نوک تبدیل شد و حتی او در نهایت پشت سر کیلیان امباپه قرار گرفت. به این ترتیب، تورام با وجود آمادگی باشگاهی و کارنامه قابل توجهش، هنوز نخستین دقیقه حضورش در جام جهانی 2026 را ثبت نکرده.

گونچالو ایناسیو و گونسالو گوئدس

گونچالو ایناسیو با یکی از بهترین فصل های دوران حرفه ای خود راهی جام جهانی شد. مدافع اسپورتینگ در طول فصل گذشته، بیش ترین دقایق بازی را در میان مدافعان پرتغال کنار روبن دیاس ثبت کرد و بسیاری انتظار داشتند زوج اصلی خط دفاع سلسائو را تشکیل دهد. با این حال، روبرتو مارتینس ابتدا به رونالد آرائوخو اعتماد کرد و پس از آن رناتو ویگا را به ترکیب اصلی فرستاد تا ایناسیو بدون حتی یک دقیقه بازی، جام را به پایان برساند.

در خط حمله گونسالو گوئدس بار دیگر همان الگوی همیشگی را تکرار کرد. او معمولاً پیش از تورنمنت های ملی به فرم مطلوب می رسد و با انگیزه فراوان وارد اردو می شود اما این بار حتی فرصت اثبات خود را هم پیدا نکرد. شاید بزرگ ترین انتقاد به مارتینس، نه فقط نتایج، بلکه از بین بردن انگیزه بازیکنانی بود که می توانستند در مقاطع حساس به کمک پرتغال بیایند.

لوتشارل گرترویدا

لوتشارل گرترویدا در ابتدا حتی جایی در فهرست نهایی هلند نداشت اما مصدومیت یورین تیمبر اجازه نداد رونالد کومان او را به اردوی نارنجی ها فرا بخواند. او فصل گذشته بیش تر در نقش مدافع میانی برای ساندرلند به میدان رفت اما کادر فنی هلند این جوان را به عنوان گزینه ای برای دفاع راست در نظر گرفت.

اعتماد کامل کومان به دنزل دامفریس باعث شد گرترویدا تمام مسابقات را از روی نیمکت دنبال کند و بدون ثبت حتی یک دقیقه بازی، یکی از مهم ترین نیمکت نشین های هلند در جام جهانی لقب بگیرد.

ایوان اندیکا

ایوان اندیکا قرار بود رهبر خط دفاعی ساحل عاج در جام جهانی باشد اما مصدومیت او در داربی رم مقابل لاتسیو، درست در هفته پایانی سری آ، همه برنامه ها را به هم ریخت. اگرچه او به فهرست نهایی رسید اما امرسه فایه کوچک ترین ریسکی روی مدافع باتجربه اش انجام نداد.

غیبت اندیکا، بیش از هر چیز در دیدارهای بزرگ مقابل آلمان و نروژ احساس شد. ساختار دفاعی ساحل عاج بارها به هم ریخت و نبود رهبر خط دفاعی، یکی از دلایل اصلی حذف این تیم از رقابت ها نام گرفت.

تروه چالوبا

شاید عجیب ترین نیمکت نشین انگلیس، تروه چالوبا باشد. توماس توخل نخستین بار در چلسی به او اعتماد کرد و نقش مهمی در شکل گیری مسیر حرفه ای اش داشت اما در جام جهانی هنوز فرصت حضور در میدان را پیدا نکرده.

چالوبا که حتی بالاتر از هری مگوایر در فهرست سه شیر قرار گرفت، پس از تنها 90 دقیقه بازی ملی در دیداری دوستانه برابر سنگال، 7 مسابقه تیم ملی را از روی نیمکت دنبال کرده. با توجه به مصدومیت ریس جیمز، محرومیت جارل کوانسا و فشار مسابقات روی جد اسپنس، این احتمال وجود دارد توخل در مراحل بعدی بالاخره به مدافع محبوبش اعتماد کند.

سنگربانان تماشاگر

دین هندرسون، جیمز ترافورد، موسی، خرونیمو رولی، ادرسون و سنه لامنس، تنها نشستن روی نیمکت و تماشای عملکرد هم تیمی هایشان را نصیب بردند.

البته وضعیت ادرسون با حذف زودهنگام برزیل متفاوت بود، اما سایرین همچنان پشت سر دروازه بان های شماره یک تیم هایشان تیبو کورتوا، امیلیانو مارتینس و جردن پیکفورد، هیچ فرصتی برای حضور در میدان پیدا نکردند.

کوبی ماینو

کوبی ماینو از همان ابتدای تورنمنت شانس زیادی برای حضور در ترکیب انگلیس نداشت اما حضور بدون بازی او در فهرست، حالا به یکی از سوژه های اصلی رسانه های انگلیسی تبدیل شده.

اگر انگلیس در ادامه مسیر حذف شود، بعید نیست تیترهای گاردین، دیلی میل و سان از همین حالا قابل پیش بینی باشد؛ اینکه چرا توخل ماینو را بدون استفاده تا آمریکا برد اما بازیکنانی مانند کول پالمر و فیل فودن را در انگلیس جا گذاشت. احتمالاً سرمربی آلمانی مثل همیشه ترجیح می دهد اصلاً انتقادات را نخواند!