در اوج رقابت های جنگ سرد، اتحاد جماهیر شوروی با ساخت زیردریایی هسته ای K-27 تلاش داشت توان نظامی خود را به نمایش بگذارد. این زیردریایی که در اواخر دهه 1950 ساخته شد، از نخستین شناورهای مجهز به راکتورهای هسته ای پیشرفته با خنک کننده فلز مایع بود؛ فناوری ای که در آن زمان بسیار نوآورانه اما پرریسک محسوب می شد.

اما در 24 مه 1968، هنگام انجام یک مأموریت در دریای بارنتس، یکی از راکتورهای هسته ای K-27 دچار نقص فنی شد. این خرابی باعث کاهش شدید توان راکتور و انتشار گسترده مواد رادیواکتیو در داخل زیردریایی شد. بسیاری از خدمه بدون آگاهی از میزان خطر، برای مهار حادثه وارد عمل شدند و در معرض دوزهای مرگبار تشعشعات قرار گرفتند.

در روزها و هفته های پس از حادثه، 9 نفر از خدمه بر اثر بیماری حاد ناشی از پرتوگیری جان باختند و ده ها نفر دیگر نیز با عوارض ناشی از تشعشعات دست وپنجه نرم کردند. این سانحه به یکی از جدی ترین حوادث هسته ای تاریخ نیروی دریایی شوروی تبدیل شد.

پس از بررسی های فنی، مشخص شد تعمیر و بازسازی زیردریایی صرفه اقتصادی و عملیاتی ندارد. در نهایت، شوروی در سال 1982 تصمیم گرفت K-27 را به همراه راکتورهای هسته ای و بخشی از سوخت مصرف شده، در آب های دریای کارا در اقیانوس منجمد شمالی غرق کند. این اقدام اگرچه در آن زمان راه حلی برای دفع زیردریایی تلقی می شد، اما بعدها نگرانی های بین المللی درباره احتمال نشت مواد رادیواکتیو و آلودگی محیط زیست قطب شمال را برانگیخت.

حادثه K-27 امروزه یکی از مهم ترین نمونه های خطرات فناوری هسته ای در محیط های نظامی به شمار می رود؛ رویدادی که نشان داد کوچک ترین نقص فنی در سامانه های هسته ای، در کنار نبود اطلاعات کافی و مدیریت بحران، می تواند به بهایی سنگین برای جان انسان ها و محیط زیست منجر شود.