به گزارش "ورزش سه"، به مدت نیم ساعت، برزیل اعتمادش به کاسمیرو را از دست داده بود. هواداران ایمان خود را از دست داده بودند، بخش بزرگی از رسانه‌ها (که در سکوهای ورزشگاه مت‌لایف ملتهب بودند) ایمان‌شان را از دست داده بودند و حتی رئیس‌ جمهور کشور نیز ایمان خود را از دست داده بود. لولا داسیلوا ساعاتی پس از صعود این تیم به مرحله یک‌ هشتم اعتراف کرد: «همه کسانی که با من بودند می‌گفتند کاسمیرو را بیرون بکشم. من هم موافق بودم.» خوشبختانه برای سلسائو یک نفر بود که هرگز به او شک نکرد و او تنها کسی بود که نظرش واقعاً اهمیت داشت: کارلو آنچلوتی.

عملکرد این هافبک در نیمه اول مقابل ژاپن نشان می‌داد که به یک تغییر نیاز است. او در چندین صحنه دیر رسید، کارت زرد زودهنگامی دریافت کرد، با فشار ژاپن دست‌ و پنجه نرم کرد و بیشتر از معمول توپ را لو داد. اما آنچلوتی در نهایت پاکتا را تعویض کرد، حمله را با اندریک تقویت کرد و کاسمیرو را در زمین نگه داشت. پاسخ به این تصمیم همان‌طور که اغلب اتفاق می‌افتد، نمایان شد. او گل مساوی را زد، در نیمه دوم بر خط میانی مسلط شد و در نهایت به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد.

تنها کسی که جام جهانی او را شکست نداده است

آن تصمیم مربی ایتالیایی یک اقدام از روی ایمان کورکورانه نبود، بلکه نتیجه سال‌ها حضور مشترک در رختکن بود. آنچلوتی بازیکنی که پیش رو دارد را بهتر از هر کسی می‌شناسد و می‌داند که بازیکنان کمی هستند که لحظات مهم را بهتر از او تفسیر کنند. او پس از بازی این‌گونه خلاصه کرد: «هیچ‌کس نمی‌تواند به کاسمیرو یاد بدهد که چطور فوتبال بازی کند. او یک رهبر واقعی است.» اظهارنظری که توضیح می‌دهد چرا او پس از تقریباً دو سال دوری از تیم ملی برزیل، یکی از اولین نام‌هایی بود که آنچلوتی برای پروژه جدیدش بازگرداند.

کاسمیرو آن اعتماد را به بهترین شکل ممکن جبران کرد. با پیروزی مقابل ژاپن، او به رکورد ۱۲ بازی بدون شکست در جام جهانی رسید و با بهترین رکورد تاریخ برابری کرد. این هافبک تنها بازیکنی است که جام جهانی هرگز او را شکست نداده است. در سال ۲۰۱۸، برزیل به بلژیک باخت اما او به دلیل محرومیت نتوانست در آن بازی حضور یابد. چهار سال بعد، حذف مقابل کرواسی پس از یک تساوی، از طریق ضربات پنالتی رقم خورد اما آن آمار بدون تغییر باقی ماند. هر بار که کاسمیرو در جام جهانی پا به زمین گذاشته، برزیل هرگز شکست نخورده است.

تماسی که برزیل را تغییر داد

وقتی از خودِ کاسمیرو درباره آنچلوتی پرسیده شد، پاسخ داد: «برزیل به حرفه‌ای‌هایی مثل او نیاز داشت، کسی که احترام برانگیزد، کاریزما داشته باشد و بداند چطور بهترین بازی را از بازیکنان بگیرد.» آنچلوتی هرگز مجبور نبود کاسمیرو را برای چیزی متقاعد کند. این یکی از اولین تماس‌های او پس از پذیرش این شغل بود. در حالی که در برزیل بحث در مورد این که آیا این هافبک کهنه‌کار باید به تیم ملی برگردد ادامه داشت، مربی ایتالیایی تصمیمش را گرفته بود. او می‌دانست که کاسمیرو چه کمک‌هایی در زمین و خارج از زمین می‌کند که بخواهد تحت تأثیر سن یا صداهای منتقدی که خواستار تغییرات کلی بودند، قرار بگیرد.

بازگشت او همچنین با احیای تیمی از برزیل مصادف شد که در غیابش بخشی از هویتش را از دست داده بود. بدون او، سلسائو دیگر آن اعتماد به‌ نفسی را که مشخصه بهترین نسل‌هایش بود، بروز نمی‌داد. با بازگشت او، این تیم تعادل، شخصیت و آن احساسی را بازیافته است که همیشه کسی هست که وقتی بازی گره می‌خورد، مسئولیت‌پذیر باشد.

این بازیکن برزیلی در ۳۴ سالگی همچنان ثابت می‌کند که در میان بهترین هافبک‌های جهان باقی مانده است. او دوران حضورش در منچستریونایتد را با هدایت این تیم به بازگشت به لیگ قهرمانان به پایان رساند و اولدترافورد را با تشویق ایستاده‌ای ترک کرد که هم عملکرد او و هم رهبری‌اش در رختکن را ارج می‌نهاد. به همین دلیل است که او یکی از چهره‌های کلیدی رختکن برزیل است. بازیکنان جوان‌تر در او تکیه‌گاهی همیشگی می‌بینند که اصلاح می‌کند، مشاوره می‌دهد و با عمل خود رهبری می‌کند. او نیازی ندارد صدایش را بالا ببرد تا شنیده شود. او بیش از یک دهه است که این‌گونه بوده و برای بسیاری از بازیکنان جدیدتر، او تقریباً مثل یک برادر بزرگتر در تیمی ملی عمل می‌کند که آنچلوتی نیز سعی کرده آن نقش را بازگرداند.