شهرنوش پارسی پور، نویسنده، داستان نویس و مترجم ایرانی، روز جمعه 12 تیر 1405 (3 ژوییه 2026) در 80 سالگی در یکی از بیمارستان های حومه سان فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیا آمریکا درگذشت.

او از هفته گذشته به دلیل سکته قلبی در بیمارستان بستری بود. پارسی پور از اواخر دهه 1370 خورشیدی در شمال کالیفرنیا زندگی می کرد و تا سال های پایانی عمر نیز به نویسندگی و ترجمه ادامه داد.

شهرنوش پارسی پور 28 بهمن 1324 در تهران متولد شد. او در سال 1352 در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و سپس برای ادامه تحصیل در رشته زبان و فرهنگ چینی راهی دانشگاه سوربن فرانسه شد. پارسی پور از 13 سالگی نوشتن را آغاز کرد و نخستین رمان خود با عنوان سگ و زمستان بلند را در دهه 1350 منتشر کرد.

او در سال های پیش از انقلاب به عنوان تهیه کننده برنامه زنان روستایی در تلویزیون ملی ایران فعالیت داشت، اما در سال 1353 در اعتراض به اعدام خسرو گلسرخی و کرامت الله دانشیان و بازداشت شماری از نویسندگان و روشنفکران، از این سازمان استعفا داد. اندکی بعد بازداشت شد و 54 روز را در زندان گذراند.

پارسی پور پس از بازگشت به ایران در سال 1359، بار دیگر در مرداد 1360 بازداشت شد و نزدیک به چهار سال را در زندان سپری کرد. او پس از آزادی به ترجمه، نویسندگی و اداره کتاب فروشی پرداخت، اما پس از انتشار مجموعه داستان زنان بدون مردان و فشارهای قضایی و امنیتی، ناچار به مهاجرت شد و در آمریکا ساکن شد.

از مهم ترین آثار او می توان به سگ و زمستان بلند ، طوبا و معنای شب ، عقل آبی ، زنان بدون مردان ، شیوا ، بر بال باد نشستن و کمی بهار اشاره کرد. آثار پارسی پور به زبان های مختلف جهان ترجمه شده اند و جایگاه ویژه ای در ادبیات معاصر ایران دارند.

پارسی پور علاوه بر نویسندگی، آثار متعددی را نیز ترجمه کرد که از جمله آن ها می توان به شکار جادوگران در دهکده سلیم اثر شرلی جکسون، تاریخ چین و لائودزه و مرشدان دائویی اشاره کرد.

پارسی پور در سال 1346 با فیلمساز ایرانی ناصر تقوایی ازدواج کرد و این ازدواج در سال 1352 به پایان رسید. او یک فرزند داشت.